Behaeddin Buhari hazretlerini seven,
Talebeden birisi, diyor ki: (Ben, önceden,

Bilmiyordum maalesef dini, Ýslamiyet’i.
Bu yüzden, iþliyordum her türlü masiyeti.

Duydum ki: Behaeddin Buhari hazretleri,
Diye bir kimse var ki, çok tatlý sohbetleri.

Ben de çok istedim ki, gideyim o sohbete.
Sanki çekiliyordum ben o istikamete.

Nihayet huzuruna varýnca ben o zatýn,
Bana, merhamet ile bakýverdi ansýzýn.

Sanki o nazar ile, kalbimde mevcut olan,
Ne varsa kötü huylar, çýktýlar benden o an.)

Yine baþka biri de anlatýr ki: Bir ara,
Behaeddin Buhari, bir grup insanlara,

Bir ýrmak kenarýnda, ediyordu nasihat.
Onu, hayranlýk ile dinliyordu cemaat.

Mevzu geldi bir ara, önceki velilere.
Ve onlarda görülen fevkalade hallere.

Orada, birkaç kiþi var idi ki o günü,
Hakkýyle bilmezlerdi onun büyüklüðünü.

Onlardan bir tanesi, sordu ki: (Daha önce,
Keramet gösterirmiþ evliyalar bir nice.

Acep bu zamanda da, var mýdýr böyle bir zat?
Öyle bir kerameti görseydik biz de bizzat.)

Behaeddin Buhari, buyurdu: (Ey müminler!
Var ki bu zamanda da öyle büyük veliler,

Emretse þu ýrmaða, (yukarýya ak!) diye,
Su, bu emri dinler ve dönüp akar geriye.)

Baktýlar, hakikaten su, onun bu sözünü,
Tuttu ve hemen o an, deðiþtirdi yönünü.

Onlar bunu görünce, düþtüler bir hayrete.
Zira su, akýyordu, aksi istikamete.

Behaeddin Buhari, buyurdu ki: (Ey ýrmak!
Ben sana demedim ki, geri dön, tersine ak.)

O yine bu sözleri söyleyince ýrmaða,
Baþladý o su yine, ileriye akmaða.

Buyurdu: (Kardeþlerim, hiç mühim deðil bunlar.
Bunlardan daha mühim, emirlere uymak var.

Gayemiz, Peygamberin yoluna tam uymaktýr.
Bu yoldan, bir kýl kadar bile ayrýlmamaktýr.

Tasavvuftan maksat da, ikidir ey insanlar!
Birincisi odur ki, kuvvetlenir imanlar.

Öbürü, zevk alýnýr dine uygun her iþte.
Haramlar çirkin gelir, yolumuz budur iþte.

Ýslam’dan, zerre kadar ayrýlan bir insanýn,
Fevkalade haline, inanmayýn siz sakýn.

Zira o istidractýr, denmez ona keramet.
Günah iþleyenlerde, keramet olmaz elbet.)