Behaeddin Buhari, bazý talebesiyle,
Bir eve gitmiþ idi, ziyafet gayesiyle.

Bu Allah adamý ve hem de talebeleri,
Oturdular sofraya, gelmedi fakat biri.

O talebeye dönüp, sordu ki o büyük zat:
(Sen, ne için sofraya gelmiyorsun ey evlat?)

O ise, üstadýna arz etti ki cevaben:
(Nafile oruç için niyetliyim bugün ben.)

Buyurdu ki: (Tuttuðun, nafile oruç ise,
Onu bozabilirsin, gel, sen de katýl bize.)

O yine gelmeyince, (Gel) dedi ona tekrar.
Lakin o, gelmemekte, etti inat ve ýsrar.

Dönüp diðerlerine buyurdu ki o zaman:
(Terk edin bu adamý, bu, uzaktýr Allah’tan.)

O, böyle üstadýna edince muhalefet,
Geldi onun baþýna, bir manevi felaket.

Býraktý ibadeti, kalmadý namaz, niyaz.
Çünkü o, üstadýna etti inat, itiraz.

Yine baþka bir gün de, bir evde, bu büyük zat,
Verirdi talebeye, biraz ders ve nasihat.

Biraz sonra, aniden ara verip dersine,
Baktý Molla Necmeddin adlý talebesine.

Buyurdu: (Þimdi senden, edersem bir iþ talep,
Sözümü dinleyip de, yapar mýsýn sen acep?)

O, (Yaparým) deyince, buyurdu ki: (Günah, fýsk,
Olsa da yapar mýsýn, farzý muhal hýrsýzlýk?)

O an Molla Necmeddin, durdu, düþündü biraz.
(Mazur görün, yapamam) deyip, etti itiraz.

Üzülüp buyurdu ki: (Sen bizim emrimizi,
Madem ki yapmýyorsun, öyleyse terk et bizi.)

Baþka bir talebeye, buyurdu ki o vakit:
(Þu karþýda gördüðün mütevazý eve git.

Duvarýndan atlayýp, giriver içeriye.
Biraz kumaþ olacak, onu al, getir bize.)

(Peki efendim) deyip, gidip aþtý duvarý.
Eve girip, aldý ve getirdi kumaþlarý.

Bunu, talebeleri eylediler çok merak.
Öðrenmek istediler, hikmetini sorarak.

O sabah buyurdu ki: (Sen, bunlarý al yine.
Götürüp teslim eyle, hemen ev sahibine.

De ki: Hýrsýz girmeden evinize bu gece,
Kurtardýk bu mallarý, davranýp daha önce.)

Ve Molla Necmeddin’e buyurdu: (Ey Necmeddin!
Sen eðer peki deyip, sözümü dinleseydin,

Aþikâr olacaktý sana çok gizli þeyler.
Fakat neyleyeyim ki, nasibin yokmuþ meðer.)