Bir gün (Melik Hüseyin), çok büyük bir ziyafet,
Hazýrlayýp, onu da yemeðe etti davet.

Behaeddin Buhari, teþrif etti biriyle.
Lakin o yemeklerden, yemedi lokma bile.

Buna, Melik Hüseyin üzüldü bi ihtiyar.
Düþündü ki: Acaba ne için yemiyorlar?

Arz etti ki: (Efendim, sofradaki yemekler,
Þahsi malýmdan olup, helal ve temizdirler.

Rahatça yiyiniz ki, hepsi de helal taam.
Asla karýþmamýþtýr içlerine tek haram.)

Behaeddin Buhari buyurdu ki: (Ey oðlum!
Yemeklerin hepsi de helaldir, biliyorum.

Ve lakin bu Hirat’ýn çok fakir ve açlarý,
Var ki, tek bir lokmaya vardýr ihtiyaçlarý.

Böyleyken, biz burada, bu çeþitli ve leziz,
Yemekleri, rahatça nasýl yiyebiliriz?)

Bir gün de buyurdu ki: (Gadap ve kerahetle,
Piþirilen yemekte, zulmet olur gayetle.

Hem böyle taamlarda, olmaz hayýr, bereket.
Þifa deðil, bilakis olurlar dert ve illet.

Yani böyle yemeði, her kim ki yerse eðer,
Ondan, hep zuhur eder fena, kötü fiiller.

Hiç gaflete dalmadan, Allah’ý düþünerek,
Neþe ve sevinç ile yapýlýrsa bir yemek,

Hayýrlý, bereketli olmuþ olur bu defa.
Ve ondan yiyenlere, olur þifa ve deva.

Ýnsanlarýn iþinde, olursa hata, kusur,
Þüpheli yemeklerden mutlaka hasýl olur.

Yine ibadetlerden, manevi lezzet almak,
Bilhassa namazlarý, huþu içinde kýlmak,

Yani tam varabilmek, onun ulvi zevkine,
Helal lokma yemeðe baðlýdýr bu da yine.

Kâfi deðil yemeðin helalinden olmasý.
Lazýmdýr agah halde onun hazýrlanmasý.

Yani Hak teâlâyý, kalben hatýrlayarak,
Gadaplý ve öfkeli bir halde olmayarak,

Seve seve, zevk ile piþirilirse eðer,
Görürler faydasýný, o yemekten yiyenler.

Ayrýca, yemenin de usulü vardýr yine.
Tam dikkat etmelidir, yemek edeplerine.

Allahü teâlânýn huzurundaymýþ gibi,
Oturup, adabýyla yemelidir yemeði.

Kim yemekte bunlara, ederse tam riayet,
Kýldýðý namazlardan, alýr bir tat ve lezzet.

Ve her kim de yer ise, þüpheli, haram taam,
Ve yemek adabýna riayet etmezse tam,

Kýldýðý namazlardan, alamaz manevi tat.
Elbette kendindedir, bu kusur ve kabahat.)