Behaeddin Buhari, çok büyük bir evliya.
Bu zatýn zamanýnda, nur ile doldu dünya.

Bir gün, bir talebesi, huzuruna gelerek,
Dedi: (Alamýyorum namazdan manevi zevk.

Tasavvuf hallerim de, gittikçe kaybolmakta.
Bana, bir tavsiyeniz olacak mý bu babta?)

Buyurdu ki: (Yediðin lokmalara dikkat et.
Yemek adabýna da, eyle hem tam riayet.)

Araþtýrdý talebe yedikleri taamý.
Gördü ki, helal yoldan kazanýlmýþ tamamý.

Gelip arz eyledi ki: (Yediðimiz her yemek,
Helal olup, haram þey karýþmýþ deðildir pek.)

Buyurdu ki: (Evladým, git az daha araþtýr.
Muhakkak bu hususta, baþka bir hata vardýr.)

Nihayet öðrendi ki, o araþtýrdýðýnda,
Þüpheli tek bir odun yakýlmýþ ocaðýnda.

Bu günahtan ötürü, etti tövbe, istiðfar.
O iyi hallerini kazandý yine tekrar.

Bir gün de, biri ona eylemiþti hakaret.
Ona, bir karþýlýkta bulunmadý o Hazret.

Bilakis tebessümde bulundu ona yine.
Lakin o, hastalanýp, geldi ölüm haline.

Hatasýný anlayýp, piþman oldu bu sefer.
Af etmesi için de, gönderdi ona haber.

O Allah adamý da, o yoldan geçiyordu.
Hanesine girerek, (Nasýlsýn?) diye sordu.

O, (Hastayým) deyince, buyurdu: (Hak teâlâ,
Tek þifa vericidir, sana da versin deva.)

O anda iyileþip, ayaða kalktý birden.
Dedi ki: (Çýkarmayýn, beni siz kalbinizden.

Ýncittim kalbinizi, piþmaným þimdi fakat.
Beni af eyleyin de, eylesin kalbim rahat.)

Buyurdu ki: (O zaman, incinmiþti kalbimiz.
Þimdi gönül aynasý, size karþý tertemiz.

Ve lakin þunu bil ki, Allah dostu veliler,
Kýnýndan uryan olmuþ, bir kýlýç gibidirler.

Fakat o kiþilerin, çoktur merhametleri.
O kýlýçla, kimseye vurmazlar kendileri.

Ýnsanlar, kendisini gelip vurur onlara.
Belasýný arayan, sataþýr o zatlara.)

O kimse memnun olup, istedi bir nasihat.
Buyurdu ki: (Nefsine, bir lahza verme fýrsat.

Daim baský altýnda bulundur ki nefsini,
Yoksa o, baþ kaldýrýp, bastýrýr, ezer seni.

Ne kadar muhalefet eder isen nefsine,
O kadar kavuþursun, iyi neticesine.

Çünkü nefse uymamak, hep iyilik getirir.
Her dert ve musibet de, ona uymaktan gelir.)