Alaaddin-i Attar, büyük bir veli idi.
Çok zengin ve soylu bir aileye sahipti.

Gitti bir gün hazret-i Bahaddin Buhari’ye,
Dedi: (Kabul buyurun, beni talebeliðe.)

Buyurdu ki: (Öyleyse, bir sepet elma alýp,
Kendi mahallenizde, sat onlarý baðýrýp.)

Anýnda (Peki) dedi Alaaddin-i Attar.
Baðýrýp elma sattý, o gün akþama kadar.

O akþam, hocasýnýn geldi hanelerine.
Arz etti ki: (Getirdim emrinizi yerine.)

Buyurdu: (Bu elmaya, biraz daha elma kat.
Yarýn, kardeþlerinin dükkaný önünde sat.)

Yine (Peki) dedi ve az daha elma aldý.
O dükkanlar önünde, elma sattý devamlý.

Ve lakin kardeþleri, onu böyle görünce,
Maksat ve gayesini anlamadýlar önce.

Dediler ki: (Kardeþim, rezil ettin bizi sen.
Maksadýn para ise, verelim ne istersen.

Elma satacak kadar düþmedik çok þükür biz.
Lakin senin yüzünden, rezil olduk hepimiz.)

Ve lakin Alaaddin duymuyordu bunlarý.
Ve onun tek gayesi, satmaktý elmalarý.

Ertesi gün, olmuþtu hocasýna talebe.
(Peki) dediði için, kavuþtu bu devlete.

Hocasý Behaeddin Buhari, bu sebepten,
En çok onu severdi, yüzlerce talebeden.

Diðerleri, çok merak ederlerdi hep bunu:
(Hocamýz, ne sebepten bizden çok sever onu?)

Bir gün nehir yanýnda, sohbet ediyor iken,
(Alaaddin kalk!) diye, seslendi ona birden.

Bütün talebeleri bekliyorken merakla,
Buyurdu: (Alaaddin, þu akan nehre atla!)

(Peki) deyip, kendini attý nehir içine.
Devam etti hocasý, kalan sohbetlerine.

Talebeler, çok hayret içinde kaldý lakin.
Zira nehir içinde, kayboldu Alaaddin.

Birkaç saat geçince, hocalarý, aniden,
(Alaaddin çýk!) diye, seslendi ona birden.

Çýktý nehir içinden bu ikinci emirle.
Baktýlar, elbisesi ýslanmamýþtý bile.

O, bir gün buyurdu ki: (Kul hakký mühimdir pek.
Ahirete kalýrsa, çetin olur ödemek.

Hanýmlarýnýz ile, helallaþýn bu yüzden.
Hatta helallaþmadan çýkmayýn evinizden.

Hassas davranýlýrsa Ýslam’a tâbiyette,
Bir kýrgýnlýk, üzüntü vuku bulmaz elbette.

Nerede ihtilafa düþerse birileri,
Ýslam’a uymamaktan vuku bulur ekseri.