Alaaddin-i Attar, büyük âlim, evliya.
Onun gelmesi ile, aydýnlandý bu dünya.

Babasý, Buhara'da hayli zengin bir zattý.
Öldüðünde, geriye pek fazla mal býraktý.

Ve lakin Alaaddin, hiç almadý para, mal.
Bahaddin Buhari'ye talebe oldu derhal.

Dünyaya meylederim diye o, çok korkarak,
Almamýþtý evine, ne bir yorgan, ne yatak.

O, bütün dikkatini, vermiþti derslerine.
Tek gayesi, uymaktý üstadýnýn emrine.

Hocasý Behaeddin Buhari hazretleri,
Görüp Alaaddin’in kalbindeki cevheri,

Bir gün eve gelince, dedi ki hanýmýna:
(Kýzýmýz, büluðuna erince, söyle bana.)

Zaman sonra, hanýmý verince bu haberi,
Geldi Alaaddin’in yanýna kendileri.

Gördü ki, ders çalýþýr üstünde bir hasýrýn.
Hemen kalktý ayaða, onu görüp ansýzýn.

Bir kýrýk testi vardý, odanýn bir yerinde.
Abdestte kullanýrdý, namaz vakitlerinde.

Bir de tuðla vardý ki, kenarda duruyordu.
Gece, yastýk yerine, bunu kullanýyordu.

Buyurdu: (Alaaddin, þu ki benim dileðim,
Ýstersen, kýzým ile seni evlendireyim.)

Arz etti ki: (Efendim, büyük lütuf bu bana.
Lakin maddi bakýmdan, imkaným yoktur buna.

Bir hasýrým, bir tuðlam, bir de testim var kýrýk.
Bu üçünden baþkaca, yok bir þeyim dünyalýk.)

Buyurdu ki: (Evladým, biliyorum hepsini.
Bunun için, kýzýma layýk gördüm ben seni.

Evlenebilmek için, dünyalýk þart deðildir.
Rýzkýnýza gelince, Allah ona kefildir.)

Böylece hocasýna (Peki) dedi o hemen.
Ve oldu düðünleri, fazla zaman geçmeden.

Behaeddin Buhari, cümle talebesiyle,
Çalýþtý onlar için, ev yapmak gayesiyle.

Her gün öðleye kadar, gayret gösterirlerdi.
Öðle vakti, sýcaktan gölgeye gelirlerdi.

(Cehennemin yanýnda, bu sýcak hiçtir) diye,
Düþünüp, Alaaddin gitmezdi hiç gölgeye.

Allahü teâlâyý, hiçbir an unutmazdý.
Kalbinde, Ondan gayri bir þey bulundurmazdý.

Bu zat buyuruyor ki: (Biraz ilim öðrenmek,
Nafile ibadetten, üstün ve sevaptýr pek.

Tam tâbi olmak için Resulullaha, önce,
Ýslam’ýn ahkamýný öðrenmeli iyice.

Sonra, bildiklerini yapmaya sýra gelir.
Yani farzlarý yapýp, haramdan el çekilir.)