Alaaddin-i Attar anlatýr ki þöylece:
Muhammed Behaeddin, beni kabul edince,

O kadar çok oldu ki, baðlýlýðým ve sevgim,
Yanýndan, bir an bile ayrýlmak istemezdim.

Zira onun yanýnda kaldýðým az bir zaman,
Üstündü, onsuz geçen haftalardan, yýllardan.

Bir teveccüh etseydi, sevdiði kimselere,
Çýkarýrdý onlarý, yüksek derecelere.

Bir gün, bana sordu ki: (Seversin beni gayet.
Senden midir, benden mi, kalbindeki muhabbet?)

Dedim ki: (Ey efendim, bu sevgi benden, ama,
Sizler sebep oldunuz doðru yolu bulmama.)

(Peki öyleyse) dedi ve sükut etti birden.
Baktým ki, o muhabbet tam silindi kalbimden.

Az önce, yanýyorken onun muhabbetiyle,
Þimdi o muhabbetten, kalmadý zerre bile.

Hata eylediðimi anladým ben bu sefer.
Anladým ki, o sevgi deðilmiþ benden meðer.

Dedim ki: (Ey efendim, hata ettim ben elbet.
Zatýnýzdan gelirmiþ, bendeki bu muhabbet.)

O zaman bana bakýp, tebessüm buyurdular.
Baktým ki, o muhabbet kalbime doldu tekrar.

Bir gün de, talebeden birinin odasýnda,
Diðer talebelerle sohbet ettiði anda,

Sual etti onlara Bahaddin hazretleri:
(Siz mi beni buldunuz, yoksa ben mi sizleri?)

Üstadýn sualine cevaben, talebeler:
(Efendim, biz fakirler sizi bulduk) dediler.

(Öyleyse bulun beni) deyip ordakilere,
Gözlerinin önünden, kayboldu birdenbire.

Talebeler, çok piþman oldular sözlerinden.
Aðlayýp, yaþlar aktý hepsinin gözlerinden.

Dediler: (Ey hocamýz, biz kabahat eyledik.
Bizi, zat-ý aliniz bulmuþtur, iyi bildik.)

O an, yine bakýp da, gördü ki hepsi bizzat,
Yine ayný yerinde oturur mübarek zat.

O, bir gün buyurdu ki: (Ýlim, amel ve ihlas.
Ýþte Ýslamiyet’in dayandýðý üç esas.

Ýhlasla yapmalý ki, insan her ibadeti,
Yarýn mizan baþýnda, olsun deðer kýymeti.

Ýhlaslý amellerle, ihlassýz icraatlar,
Mahþerde, iki kýsma yarýn ayrýlacaklar.

Allah rýzasý için yapmadýysa bir iþi,
Rabbinin huzurunda, mahcup olur o kiþi.

Her bir nefes, insana, o ebedi hayatýn,
Sonsuz saadetini verecek belki yarýn.

Ve her nefes, insaný, asla dayanýlmayan,
Cehennem ateþine götürür belki o an.)