Allah adamlarýndan Ubeydullah-ý Ahrar,
Sayesinde, zulmetten nura çýktý insanlar.

Çocukken parlýyordu yüzünde nur ve þua,
Görenler hayran olur, ederdi ona dua.

Þihabüddin adýnda, vardý ki bir dedesi,
Evliya bir zat olup, yüksekti derecesi.

Hastalanýp, vefatý yaklaþýnca bu zatýn,
Vedalaþtý hepsiyle aile efradýnýn.

Sonra, torunlarýyla görüþtü birer birer.
En son, Ubeydullah’ý yanýna getirdiler.

Henüz pek küçük idi Ubeydullah o zaman.
O içeri girince, doðruldu yataðýndan.

Kucaðýna alarak, baðrýna bastý onu.
Aðlayarak dedi ki: (Bekliyordum ben bunu.

Bu, çok büyük bir veli olacaktýr ilerde.
Ve lakin ben hayatta bulunmam o günlerde.

Âlemi tutacaktýr, bunun feyz ve nurlarý.
Emrinde olacaktýr, cihan padiþahlarý.)

Sonra da, babasýna buyurdu ki: (Ey oðlum!
Bunun yetiþmesini, sana ýsmarlýyorum.)

Akranlarý oynarken, o, hiç oynamýyordu.
Zira oyun oynamak, ona tad vermiyordu.

Derlerdi: (Bizim ile oynamazsýn sen niçin?)
Derdi ki: (Biz dünyaya, gelmedik oyun için.)

Gençliðinde, ziyaret eylemiþti Hire’yi.
O yerde, bir kimseden duydu Yakub Çerhi’yi.

Onun muhabbetiyle, tutuþtu, yandý birden.
Onu görmek üzere, derhal çýktý o yerden.

Huzuruna girince, gördü sevgi, iltifat.
Kalbinden geçirdi ki: Ýþte aradýðým zat.

Onu, Yakub-i Çerhi görür görmez ilk daha,
Fark etti kalbindeki o cevheri bi-baha.

Bahaddin Buhari'yi, anlatýp uzun uzun,
Dedi: (Ýþte bu zattýr, rehberi yolumuzun.)

Elini uzatarak, sonra Ubeydullah’a,
Buyurdu ki: (Þimdi kalk, gel eyle müsafaha.)

Bir an tereddüt etti Ubeydullah-ý Ahrar.
O zaman buyurdu ki: (Yüzüme eyle nazar.)

Bakýnca, öyle nurlu gördü ki cemalini,
Sarýlýp kucaklamak istedi kendisini.

Yakub-i Çerhi dahi, buyurdu ki: (Gel beri.
Behaeddin Buhari tutmuþtur bu elleri.

Demiþti: Senin elin, aynen benim elimdir.
Senin elini tutan, benim de sevdiðimdir.

Bu el, onun elidir, haydi müsafaha et.
Sana müyesser oldu bu nimet ve saadet.)

Hürmet ve muhabbetle, tutup öptü elini.
Üç ay hizmet ederek, aldý icazetini.