Ubeydullah-ý Ahrar, üstadýna az hizmet,
Ederek almýþ idi, ondan mutlak icazet.

Üç ay gibi zamanda, iþinin bittiðini,
Görüp, Yakub Çerhi’den sordular hikmetini.

Buyurdu: (Onun gibi gelseydi her kim þayet,
Onlar da, böyle çabuk alýrlardý icazet.

Yaðýný, fitilini hazýrlamýþ o kiþi.
Biz, yalnýz yakmak için, verdik ona ateþi.)

Üç ay hizmet edince, kalbine nurlar doldu.
Yirmidokuz yaþýnda, veliyyi kâmil oldu.

Üstadýndan ayrýlýp, döndü memleketine.
Ziraatle uðraþýp, çok mal girdi eline.

O kadar bereketli oldu ki mahsulleri,
Binüçyüzden ziyade var idi çiftlikleri.

Amele çalýþýrdý herbirinde üçer bin.
Her çiftliðe, ayrýca vekiller etti tayin.

Anbarýna giren þey, çok bereketlenirdi.
Bir yýlda, sekizyüz bin batman uþur verirdi.

Bu kadar zengin iken Ubeydullah-ý Ahrar,
Kalbinde, mal sevgisi yok idi zerre kadar.

Herkese, o kadar çok yapardý ki bol ihsan,
Onun yaptýðý gibi, yapamazdý her insan.

Rahat etmesi için, kendisinden gayrisi,
Her türlü meþakkati, yüklenirdi kendisi.

Tanýdýk tanýmadýk, dost düþman ayýrmadan,
Herkesin yardýmýna, koþuyordu durmadan.

Öyle fazla idi ki yardýmý fakirlere,
Ýyilik ve ihsaný, destan oldu dillere.

Derdi ki: (Tasavvufla, yoktu benim bir ilgim.
Yoktu hem evliyalýk hususunda bir bilgim.

Tasavvuf kitabý da, okumuþ deðilim hiç.
Yoktu baþka hasletim, sadece bir þey hariç.

Hak teâlâ, bir haslet ihsan etmiþ ki bana,
Koþardým darda kalan kullarýn yardýmýna.

Ayýrmazdým dost-düþman, hatta kâfir-Müslüman.
Herkese hizmet için, can atardým her zaman.

Bu huyum sebebiyle, lütfetti Hak teâlâ,
Tasavvufta derecem, herkesten oldu a’la

Çok severim hizmeti, budur yaratýlýþým.
Mesela medresede vardý üç arkadaþým.

Hasta oldu üçü de, kaybedip sýhhatini.
Ben aldým üzerime, onlarýn hizmetini.

Sonra, hastalýklarý bana etti sirayet.
Buna raðmen, severek yapardým yine hizmet.

Zira bu iþ, katiyen deðil benim elimde.
Yardým etme hasleti, mevcuttur hilkatimde.)