Bir talebesi vardý, Ubeydullah Ahrar’ýn.
Yýllarca sohbetinde bulunmuþtu bu zatýn.

Yanýna çaðýrarak bir gün bu talebeyi,
Sordu: (Düþünmez misin, memlekete gitmeyi?)

Arz etti ki: (Efendim, bir mecburiyet hariç,
Yanýnýzdan ayrýlýp gitmeði istemem hiç.)

Buyurdu ki: (Evladým, Horasan’a git hemen.
Sýkýntý veriyorlar bana baban ve annen.)

(Peki efendim) deyip, gitti o Horasan’a.
Söyledi bunu aynen, anne ve babasýna.

Onlar bunu duyunca, aðladýlar bir nice.
Zira hatalarýný anladýlar iyice.

Dediler: (Biz beþ vakit namazý müteakip,
Ubeydullah Ahrar’a, biraz teveccüh edip,

Ve dua ederdik ki peþinden Rabbimize:
Artýk izin versin de, göndersin seni bize.)

O dahi çok aðlayýp, gitmeye aldý izin.
Kavuþtu üstadýna, bir daha dönmeksizin.

Yine bu büyük zatý sevenlerden birinin,
Bir hizmetçi kölesi var idi, gayet emin.

Bir gün nasýl olduysa, kaybetti kölesini.
Aradý Semerkand’ýn her ücra köþesini.

Gezerken yine onu aramak gayesiyle,
Ubeydullah Ahrar’ý gördü talebesiyle.

Atýnýn dizginini tutarak gidip derhal,
Aðlayýp, arz etti ki: (Böyledir iþte ahval.

O benim her þeyimdi, artýk siz bilirsiniz.
Bu derdimi, ancak siz halledebilirsiniz.)

O, eliyle gösterip köylerden birisini,
Buyurdu: (Aradýn mý, þu köyde kendisini?)

(Hayýr) deyip, doðruca o köye vardý hemen.
Ve buldu kölesini, o köyde hakikaten.

Su dolu bir testiyle, þaþkýn oturuyordu.
Yaklaþýp, (Neredeydin?) diyerek ona sordu.

Dedi: (Evden dýþarý çýkmýþtým ki bir ara,
Bir atlý beni tutup, kaçýrdý uzaklara.

Sonra da, köle diye birine sattý beni.
Günlerdir görüyordum o zatýn hizmetini.

Bir gün de göndermiþti, ýrmaktan su almaða,
Þu testiyi alarak, gitmiþtim o ýrmaða,

Doldurup, tam geriye dönecektim ki, birden,
Kendimi burda buldum, þaþýrdým hayretimden.

Rüya mý görüyorum, uyanýk mýyým diye,
Hayret içerisinde dalmýþtým düþünceye.

Ýþte bu þaþkýnlýkla, bu yerde otururken,
Sizin geldiðinizi fark ettim tâ ilerden.)

O kiþi öðrenince, iþin hakikatini,
Anladý o velinin büyük kerametini.