Ubeydullah-ý Ahrar, bazý talebesiyle,
Bir yere giderlerken ziyaret gayesiyle,

Kaðýt kalem istedi, talebenin birinden,
(Ebu Said) yazdý ve cebine koydu hemen.

Sonra da, bir fatiha okudu onun için.
Hiç kimse, hikmetini anlamadý bu iþin.

Bir tanesi sordu ki: (Efendim, az önce siz,
Ebu Said ismini, ne için kaydettiniz?)

Buyurdu ki: (Bu, öyle birinin ismidir ki,
Çok yakýnda, o olur bu yerlerin meliki.

Semerkant, Horasan ve Taþkent’i de alarak,
Bütün bu bölgelere, hükmeder tam olarak.)

Fazla geçmemiþti ki o günden itibaren,
Ebu Said’in ismi, yükseldi hakikaten.

Meðer Ebu Said de, o günün sabahýnda,
Evliyadan birini görmüþtü rüyasýnda.

O veli, kendisine dedi: (Ya Eba Said!
Ubeydullah Ahrar’ýn, sohbetine sen de git.

Bak, o senin ismini yazýp koydu cebine.
Ve fatiha okudu sýrf senin nusretine.

Bu devrin kutbu odur, Taþkent’tedir hem þu an.
Koþ onun hizmetine, geçirme daha zaman.)

Uyanýnca gördü ki, tutulmuþ kendisine.
Ve o gün yola çýktý, Taþkent memleketine.

Varýnca, ahaliden sordu onun evini.
Ve öðrendi onlardan, nereye gittiðini.

Daha sonra, atýný koþturdu o tarafa.
Onun muhabbetiyle yanýyordu adeta.

Bu aþk ve heyecanla, koþturdu o gün atý.
Ve nihayet yetiþip, gördü o veli zatý.

Ubeydullah Ahrar’ý görür görmez o bizzat,
Dedi ki: (Ýþte budur, rüyada gördüðüm zat.

Odur benim ismimi yazýp cebine koyan.
Ve odur, benim için bir fatiha okuyan.)

Attan inip, hürmetle gidiverdi yanýna.
Ve attý kendisini, mübarek ayaðýna.

Bu görüþmeden sonra, o gitti diyarýna.
Hayli asker toplanýp, birikti etrafýna.

Semerkant’ý fethetmek gayesiyle tekrardan,
Gelip himmet istedi, Ubeydullah Ahrar’dan.

Buyurdu ki: (Bu iþte, nedir maksat ve niyet?
Eðer Allah içinse, eriþir yardým, medet.)

Ubeydullah Ahrar’ýn himmet ve duasýyla,
Semerkant üzerine yürüdü ordusuyla.

Bir ara, Ebu Said baktý ki cenk gününde,
Ubeydullah Ahrar da gider ordu önünde.

Ondan kuvvet alarak, verdi bir (Hücum!) emri,
Ýki saat içinde, fetheyledi o yeri.