Ahmet Mirza vardý ki, Semerkant sultanýydý.
Ubeydullah Ahrar’a gönülden tam baðlýydý.

Onun bir kardeþi de, Sultan Mahmud adýnda,
Hükümdardý o dahi Semerkant yakýnýnda.

Bu sultan, biraderi Ahmet Mirza’ya karþý,
Topraðýna göz dikip, arzu etti savaþý.

Duyup Ahmet Mirza da, onun bu niyetini,
Ubeydullah Ahrar’a arz eyledi halini.

O dahi mektup yazýp, derhal Sultan Mahmud’a,
Buyurdu ki: (Sana hiç yakýþýr mýydý bu da?

Siz, iki kardeþ olup, birer hükümdarsýnýz.
Keþke birbirinize yardýmcý olsaydýnýz.

Ben ikaz ediyorum, seni sevdiðim için.
Yoksa, sana dokunur neticesi bu iþin.)

Çok ikaz ettiyse de, böyle Sultan Mahmud’u,
O, yine vazgeçmeyip, topladý büyük ordu.

Yürüdü pervasýzca, geldi muhasaraya.
Bundan, çok korku geldi, sultan Ahmet Mirza’ya.

Zira biraderinin, çok üstündü ordusu.
Buydu Ahmet Mirza’nýn endiþesi, korkusu.

Ubeydullah Ahrar’a, bunu da arz ederek,
Dedi ki: (Bu orduya, imkansýz güç yetirmek.)

Buyurdu ki: (Hiç korkma, olma sakýn ümitsiz.
Allah’ýn izni ile, biz bu iþe kefiliz.)

Ve nihayet baþladý, çok þiddetli bir savaþ.
Düþman ilerliyordu þehire yavaþ yavaþ.

Gerçekten çok üstündü kardeþinin kuvveti.
Bir anda kýrmýþlardý, karþý mukavemeti.

Tam gireceklerdi ki düþmanlar Semerkant’a,
Kuvvetli bir kasýrga kopuverdi bir anda.

Öyle þiddetliydi ki, göz gözü görmüyordu.
Düþmanlar, birbirini vurup öldürüyordu.

Askerler, atlarýyle baþladý devrilmeye.
Ýmkan yoktu, bir adým bile ilerlemeye.

Hatta o askerlerin, öyle oldu ki hali,
Havaya uçarlardý kuru yaprak misali.

Ana-baba gününe dönmüþtü sanki meydan.
Hiç kimse, diðerini görmezdi toz dumandan.

Kasýrganýn þiddeti, gittikçe artýyordu.
Atlar, sahiplerini çiðneyip kaçýyordu.

En son, Sultan Mahmut da, kaçtý harp meydanýndan.
Ordusu da toplanýp, kaçtýlar hep ardýndan.

Ubeydullah-ý Ahrar buyurdu ki: (Ey Ahmed!
Geç ordunun baþýna, kaçanlarý takib et.)

Koþturup, altý fersah peþlerinden gittiler.
Çok düþman askerini, kýlýçtan geçirdiler.

Himmet ve yardýmýyle Ubeydullah Ahrar’ýn,
Yine muvaffakýyet oldu Ahmet Mirza’nýn.