Evliyanýn büyüðü, Ubeydullah-ý Ahrar,
Taþkent’e gidiyordu, mevsim güzel, ilkbahar.

Yolda akþam olunca, talebesinden olan,
Birisinin evinde, misafir oldu o an.

Yatma vakti gelince, çaðýrýp talebeyi,
Buyurdu ki: (Evladým, yanýmda yat sen dahi.)

(Peki efendim) deyip, çekildi bir kenara.
Uykuya dalmýþtý ki, bir ses duydu o ara.

Tam gece yarýsýnda, sordu ki mübarek zat:
(Uyuyor musun, yoksa, uyanýk mýsýn evlat?)

Talebesi dedi ki: (Uyumuyorum þu an.)
Ubeydullah-ý Ahrar buyurdu ki o zaman:

(Hemen kalk yataðýndan, burada durma artýk.
Topla eþyalarýný ve derhal dýþarý çýk.

Ve uyandýr acele, bu mahalle halkýný.
Herkes alsýn yanýna, kýymetli mallarýný.

Beni takib ederek, peþimden gelin hemen.)
Böyle deyip, süratle dýþarý çýktý evden.

Yöneldi bir tepeye, hýzlý adýmlar ile.
Onu takib ettiler, insanlar da hýz ile.

Tam tepenin üstüne toplanýp o insanlar,
Dediler: (Niçin geldik buraya, bir þey mi var?)

Onlar böyle söylerken, o anda birdenbire,
Yukardan bir sel kopup, iniverdi þehire.

Önüne ne geldiyse, aðaç, kaya, ev, duvar.
Alýp götürüyordu, helak oldu çok mallar.

Sel, kýsa bir zamanda harab etti her yeri.
Öyle ki, daha önce gelmemiþti benzeri.

Sellere kapýlmaktan kurtulanlar, o gece,
Onun kerametini anladýlar böylece.

Bu Harikuladeyi görünce böyle hepsi,
O gün, can-ü gönülden oldular talebesi.

O zat buyuruyor ki: (Ýki tür günah vardýr.
Birisi, Allah ile kullar arasýndadýr.

Ýkinci tür günahlar, kullarýn birbiriyle,
Münasebetlerinden olurlar tamamiyle.

Birinci tür günahý, olsa da büyük, ufak,
Ya ceza verir, ya da, affeder cenâb-ý Hak.

Kullar arasýndaki günahlara gelince,
Bunlarda, kullarýn da hakký vardýr bir nice.

Bu türlü günahlarda, adalet olacaktýr.
Alacaklý, borçludan hakkýný alacaktýr.

Lakin geçmez orada, dünyadaki paralar.
Verilir sevap, ecir, yüklenilir günahlar.

Bir liralýk hak için, yetmiþ yýllýk namazýn,
Ecri, karþý tarafa verilir, varsa yarýn.

Yoksa, alacaklýnýn günahlarý alýnýr.
Borçluya yükletilip, Cehenneme atýlýr.