Ubeydullah Ahrar’a bir gün geldi bir kadý.
Dedi ki: (Bana dahi anlatýn hakikatý.

Ben de, size talebe olmayý istiyorum.
Ben dahi bu þerefe kavuþayým diyorum.)

Bu kiþi, her ne kadar yalvardýysa da, fakat,
Ubeydullah-ý Ahrar etmedi hiç iltifat.

Her gün gelip giderdi, kabul olayým diye.
Yine kabul etmedi onu talebeliðe.

Diðer talebeleri, durumu görürlerdi.
Hikmetini bilmeyip, çok merak ederlerdi.

Biri dayanamayýp, arz etti ki nihayet:
(Efendim, onun hali malumunuzdur elbet.

Kabul olmadým diye, çok fazla üzülüyor.
Boynu bükük ve mahzun, kabulünü bekliyor.)

Cevaben buyurdu ki Ubeydullah-i Ahrar:
(Evladým, o kiþinin gönlünde dünyalýk var.

Bir kimsenin kalbinde, varsa dünya sevgisi,
Onun, hiç yolumuzda olmaz istifadesi.

Hatta on sene sonra, ereceði mevkiye,
Hýrslý olan, yakýþmaz burda talebeliðe.

Böyle olan birine, büyüklerin yolunu,
Anlatmak uygun olmaz, düþünmeyin siz onu.)

Bu hadiseden sonra, on yýl geçti aradan.
Ubeydullah-ý Ahrar göç etti bu dünyadan.

O kadý, on yýl sonra (baþ kadý) olmuþ idi.
Bu halinden ötürü, gayetle sevinçliydi.

Lakin artýk bu yola girmek için, kalbinde,
Bir arzu kalmamýþtý, bu iþin akabinde.

Talebeler, görünce ondaki bu halleri,
Dediler: (Hocamýzýn çýktý kerametleri.

Kalbinde, mevki makam düþüncesi var diye,
Kabul buyurmamýþlar onu talebeliðe.)

Ubeydullah-ý Ahrar buyurdu: (Ey insanlar!
Allah’ýn, biz kullara nice nimetleri var.

Bunlarýn içinde de, en kýymetlisi vardýr.
O da, bir evliyayý ona tanýtmasýdýr.

Yani seviyor ise, bir kulu Allah eðer,
Ona, bir evliyayý tanýmak nasip eder.

Tadý, veliler ile gelir her memleketin.
Bir yerde veli varsa, tadý vardýr o yerin.

Velhasýl saadete kavuþabilmek için,
Þu üç þartý yapmasý lazým gelir kiþinin.

Birincisi, dinini öðrenmektir iyice.
Felaha kavuþulmaz din öðrenilmedikçe.

Ýkincisi ameldir, yani öðrendiðini,
Nefse zor gelse dahi, yapmaktýr herbirini.

Üçüncüsü, her iþi Allah rýzasý için,
Halisane niyetle yapmasýdýr kiþinin.