Ubeydullah-ý Ahrar, buyurdu ki bir kere:
(Ýnsan, hiç gitmemeli bilmediði bir yere.

Hak’tan gayri her þeyden, yüz çevirip Müslüman,
Allahü teâlâya dönmelidir her zaman.

Bularak gönül ehli bir Ýslam âlimini,
Onun rehberliðinde, düzeltmeli halini.

Bayezid-i Bistami, bir gün sabah dersine,
Baþlarken, bir durgunluk gelmiþti kendisine.

Toparlayamýyordu o bir türlü zihnini.
Anladý hemen sonra, bu halin sebebini.

Buyurdu: (Bir yabancý var bugün içimizde.
Söyleyin, bulunmasýn bizim meclisimizde.)

Talebeler bakýnýp, kimseyi görmediler,
(Efendim, içimizde yabancý yok) dediler.

Buyurdu: (Öyle ise, bakýn da, bu arada,
Yabancýya ait bir eþya var mý burada?)

Talebeler, dergahta her tarafa baktýlar.
Gördüler ki, bir yerde bir yabancý asa var.

Gelip haber verince, bunu kendilerine,
O asayý çýkartýp, devam etti dersine.

Ubeydullah Ahrar’ýn bir sohbetinde dahi,
Yine ayný þekilde, olmuþtu böyle vaki.

Talebesinden biri, fasýklardan birinin,
Gömleðini giyerek, sohbete geldi o gün.

O zaman buyurdu ki Ubeydullah-ý Ahrar:
(Bu gün meclisimizde, yabancý bir koku var.)

Bakýndý talebeler, bu yabancý kim? diye.
O zaman üstadlarý döndü o talebeye.

Buyurdu ki: (O koku, senden geliyor oðlum.
Bir fasýðýn gömleði sende var sanýyorum.)

O talebe, dýþarý çýktý hemen odadan.
Gömleðini deðiþip, avdet etti tekrardan.

O zaman o büyük zat, huzur-u kalple yine,
Gayet rahat olarak, devam etti dersine.

Bir gün de buyurdu ki: (Namaz, dinde direktir.
Zira Müslüman demek, sanki namaz demektir.

Ýþin baþý namazdýr, mümindir namaz kýlan.
Eðer kýlmýyor ise, þüphelidir o zaman.

Hiç özrü olmaksýzýn, sýrf tembellik ederek,
Beþ vakit farz namazdan, kazaya kalsa bir tek,

Azabý çetin olup, Cehennemde yanmaktýr.
Zira Rabbin emrini, bu, hafife almaktýr.

Acele kaza etmek lazýmdýr o namazý.
Yoksa, zaman geçtikçe, kat kat artar cezasý.

Yani o farz namazý, kaza edecek kadar,
Sonra boþ ve müsait geçtikçe dakikalar,

Ateþte yanacaðý müddet de çoðalýr hep.
Öyleyse kul Rabbinden, etmeli hayâ, edep.)