Bir perþembe gününde, Ubeydullah-ý Ahrar,
(Atýmý hazýrlayýn!) buyurup kalktý derhal.

Öðleden sonra idi, bindi beyaz atýna.
Semerkant’tan, süratle gitti gün batýsýna.

Bazý talebeleri, onu takib ettiler.
Velakin Semerkant’ý geçince o kimseler,

(Siz burada kalýnýz!) deyip talebelere,
Sürdü kendi atýný, süratle ilerlere.

Akþam vakti, evine dönünce tekrar geri,
Nereye gittiðini sordu talebeleri.

Buyurdu: (Türk sultaný, padiþah Muhammed Han,
Þiddetle savaþýrken küffârla dün bu zaman,

Bizden yardým istedi, ona gittim hýz ile.
Zafer müyesser oldu, Allah’ýn izni ile.)

Hace Ubeydullah’ýn mahdumu Abdülhadi,
Der ki: Anadolu’ya gittiðimde ben dahi,

Sultan Muhammed Han’ýn evladý Bayezid Han,
Osmanlý devletinde padiþahtý o zaman.

Beni davet ederek, dedi: (Ey Abdülhadi!
Babanýn þemaili þöyle þöyle mi idi?

Beyaz atý var mýydý?) diye sordu o zaman.
Dedim ki: (Evet vardý, binerdi ona bazan.)

Sonra dedi: (Pederim, sultan Muhammed Han da,
Derdi ki: Ýstanbul’u fethedeceðim anda,

Bir perþembe gününde, cenk kýzýþtýðý zaman,
Yardým talep etmiþtim, Ubeydullah Ahrar’dan.

O an beyaz atýyla, bir zat geldi yanýma.
En sýkýþýk bir anda, yetiþti imdadýma.

Onun gelmesi ile, hücuma geçti erler.
Allah’ýn izni ile, zafer oldu müyesser.)

Ubeydullah-ý Ahrar buyurdu: (Dinde cihad,
Sýkýntýlý bir iþtir, onun için sabýr þart.

Sabredenler kazanýr, hizmette kýzmak olmaz.
Eðer öfke olursa, muvaffak olunamaz.

Kötülük edene de, yapmalýdýr iyilik.
Hakiki mümin olan, yapamaz çünkü kemlik.

Kim böyle davranýrsa, bulur rahat ve huzur.
Hatta ömrü uzayýp, bedeni sýhhat bulur.)

Bir gün de buyurdu ki: (Daima affedelim.
Ýnsanlarýn aybýný, ifþa eylemeyelim.

Kim örtücü olursa kullarýn günahýný,
Allah da, kýyamette örter onun aybýný.

Nasýl davranmasýný istersen Rabbin sana,
Sen dahi öyle davran, dünyada her insana.

Merhametli olursak, merhamet olunuruz.
Eðer zulüm yaparsak, biz de zulüm buluruz.

Müslüman, mütevazý, alçak gönüllü olur.
Böyle davrandýkça da, bulur rahat ve huzur.)