Ubeydullah-ý Ahrar, Hakkýn veli kuluydu.
Kalbi, Hak teâlânýn aþkýyla yanýyordu.

Nur parlardý yüzünde, henüz o küçük iken.
Hak teâlânýn zikri, düþmezdi hiç dilinden.

Kendisi anlatýyor: Mektebe gidiyordum.
Lakin Hak teâlâyý, bir an unutmuyordum.

Öyle zannederdim ki, herkes de, benim gibi,
Asla gafil olmayýp, hiç unutmaz Rabbini.

Bir gün hava soðuktu, mektebe gider iken,
Ayaðým, bir çamura batýverdi aniden.

Çamurdan kurtulmaya uðraþýrken o ara,
Pabucum, ayaðýmdan batýverdi çamura.

Ben, o zaman bir müddet, gafil oldum Allah’tan.
Zira pabuçlarýmý düþündüm kýsa bir an.

Karþýda, köylü bir genç, çift sürerdi tarlada.
Düþündüm: Onun kalbi, gafil deðil þu anda.

O çiftçi, bir an bile Rabbini unutmazken,
Ben nasýl gafil oldum, biraz çamur yüzünden.

Pek fazla üzülmüþtüm, ben böyle düþünerek.
Aðladým hüngür hüngür, gözyaþlarý dökerek.

Zira zannederdim ki, þimdi bütün insanlar,
Allah’tan bir an bile, asla gafil olmazlar.

Büluð yaþýma kadar, hep böyle zannederdim.
Herkese, bu þekilde, hep hüsn-ü zan ederdim.

Sonradan anladým ki, meðer böyle deðilmiþ.
Bazý seçkin kullara, nasip olurmuþ bu iþ.

Yine bir gün çocukken, rüyada gördüm ki ben,
Ýsa aleyhisselam, yanýmda otururken,

Baþýmý okþayarak, buyurdu ki: (Evladým!
Senin yetiþmen için, edeceðim ben yardým.)

Rüyamý anlatýnca, âlimler dediler ki:
(O, ölüyü dirilten bir Nebi elbette ki.

Madem Ýsa Peygamber seni yetiþtirecek,
Öyleyse bu hasletten, sana da verilecek.

Yani o dirilttiyse þu ölmüþ bedenleri,
Sen de dirilteceksin, ölü olan kalpleri.)

Ubeydullah-ý Ahrar buyurdu: Ey insanlar!
Bilin ki, önümüzde gayet çetin günler var.

Ahirette herkese sual ve hesap vardýr.
Peygamber efendimiz, þöyle buyurmaktadýr:

(Nasýl ki, sürüsünden mesul ise bir çoban,
Siz dahi mesulsünüz, çoluk çocuðunuzdan.)

Ayrýca, ihlas ile yapýn ki her ameli,
Mahþerde, onlar size olsunlar faideli.

Rabbimiz buyurur ki: (Siz, ibadetinize,
Riya sokmaz iseniz, azap yapmam ben size.)

Yani tam ihlas ile, yapýlýrsa ibadet,
Hak teâlâ o kula, hiç azab etmez elbet.