Ubeydullah-ý Ahrar, bir gün hizmetkârýna,
Buyurdu: (Semerkant’tan, biraz bal getir bana.)

Hizmetçi (Peki) deyip, sefere çýktý derhal.
Emredildiði gibi, satýn aldý biraz bal.

Sonra, tam dýþarýya çýkýyorken, ansýzýn,
Dükkandan içeriye, girdi bir güzel kadýn.

Þehvet nazarý ile, kadýna baktý bir an.
Biraz sonra ayrýlýp, yoluna oldu revan.

Taþkent'e vasýl oldu, üstadýnýn evine.
Takdim etti o balý, derhal kendilerine.

Lakin o büyük veli, kaþlarýný çatarak,
O hizmetçi kiþiye, pek sitemle bakarak,

Buyurdu ki: (Sen gittin, bal alýp gelmek için.
Lakin þarap getirdin sen bize, acep niçin?)

Hizmetçi çok þaþýrýp, verdi ki þöyle cevap:
(Efendim, bu kutuda bal vardýr, deðil þarap.)

Ve lakin o kutuyu açar açmaz hizmetçi,
Gördü ki, hakikaten þarap dolu hep içi.

Utanýp, hatasýný tahmin etti o anda.
Düþündü: O kadýna bakmýþtým Semerkant’ta.

Demek ben, o günahý eyleyince irtikab,
Kutudaki bu bal da, bir anda oldu þarap.

Bir talebesi vardý, yine bu evliyanýn,
Ticaret iþlerini yapardý hep bu zatýn.

Ticaretten dönerken büyük bir kervan ile,
Birden karþýlaþtýlar, bir gurup haramiyle.

Ve lakin o talebe, etmedi hiç endiþe,
Düþündü ki: Üstadým verdi beni bu iþe.

Bu kervaný, o bana madem etti emanet,
O halde ondan bana, gelir yardým ve medet.

Gözlerini kapayýp, düþündü üstadýný.
Talep etti acilen, yardým ve imdadýný.

Sonra kýlýç çekerek, bindi derhal atýna.
Eþkýyanýn üstüne, saldýrdý tek baþýna.

Kendini, üstadýnýn þeklinde buldu o an.
O deðil, üstadýydý sanki öyle saldýran.

Kalabalýk bir gurup idi ki hem de onlar,
Korkudan, hepsi kaçýp, darmadaðýn oldular.

O talebe, gelince üstadýn huzuruna,
O, bir þey söylemeden, þöyle buyurdu ona:

(Zayýflar, kuvvetli bir düþmana rast gelseler,
Kendi kuvvetlerinden vazgeçip onlar eðer,

Allah adamý olan velilerin birinden,
Yardým talep etseler ruhaniyetlerinden,

Hak teâlâ, onlara, verir ki öyle kuvvet,
Düþman, onlara karþý edemez mukavemet.

Daðý bile devirir evliyanýn himmeti.
Sizin kurtulmanýzýn, buydu asýl hikmeti.)