Muhammed Ýmkenegi, bir âlim ve evliya.
Binbeþyüz onikide teþrif etti dünyaya.

Buhara’nýn, Ýmkene köyünde doðan bu zat,
Yine doksan yaþýnda, bu yerde etti vefat.

Bu dini yaymak için, uðraþtý gün ve gece.
Yanýnda, çok veliler yetiþtirdi bir nice.

Muhammed Baki idi, onlarýn en mümtazý.
O idi zamanýnýn en büyük evliyasý.

O Muhammed Baki ki, her gün artan aþkýyle,
Bir gönül sahibini arýyordu þevk ile.

Tasavvufa girmeye, pek fazlaydý hevesi.
Bu yoldaki gayreti, þaþýrtýrdý herkesi.

Feyz alacak bir büyük, bir veli arýyordu.
Kimden bir þey iþitse, o yere varýyordu.

Öyle çok arardý ki, böyle kâmil bir zatý,
Yetmezdi fazlasýna, bir insanýn takatý.

Çýrpýnýp duruyordu, bir mürþid bulmak için.
Annesi, bu haline çok üzülürdü lakin.

Gece yarýlarýnda, çýkarak sahralara,
Oðluna dua için, yalvarýrdý Allah’a:

(Ya Rabbi, bu oðlumun muradý neyse þayet,
Sevdiðin kullarýnýn hürmetine ihsan et.

Ya onu vasýl eyle, ya canýmý al benim.
Zira artýk kalmadý tahammülüm, takatim.)

Annesi, gözyaþýyle edince bu duayý,
Oðlu, gece rüyada gördü bir evliyayý.

Muhammed Ýmkenegi ona dedi: (Ey oðlum!
Nice gündür ben senin yolunu bekliyorum.)

Muhammed Baki Billah, sevinip bu rüyaya,
Derhal yola çýkarak, ulaþtý Buhara'ya.

Sevinçle huzuruna girince en nihayet,
Gördü ondan çok büyük iltifat ve inayet.

O büyük zat, onunla girerek bir odaya,
Baþ baþa sohbet etti, tam üç gün, doya doya.

Ve ona ihsan edip, çok teveccüh ve himmet,
En büyük mertebeye çýkardý en nihayet.

Sonra da buyurdu ki: (Tamam oldu iþiniz.
Durmayýp, Hindistan’a avdet edin þimdi siz.

Öyle görüyorum ki, Hindistan diyarýnda,
Çok büyük bir evliya zuhur eder yakýnda.

O, sizden feyz alarak, bir kutub olur ki hem,
Onun irþadý ile, nurlanýr cümle âlem.)

Üç günlük sohbet ile, aldý mutlak icazet.
Ve onun emri ile, geriye etti avdet.

Serhend’e vardýðýnda, ses geldi kulaðýna.
Diyordu: (Vasýl oldun, o kutbun diyarýna.)

Sonra yetiþtirdi ki, (Ýmam-ý Rabbani)’yi,
Görmemiþti bu dünya böyle yüksek veliyi.