Resulün vefatýndan, geçince tam bin sene,
Gönderdi Allah onu, Hindistan ülkesine.

Onunla, hidayete geldi çoðu insanlar.
Kaçacak yer aradý, Ýslam’a saldýranlar.

Lakin bazý sapýklar, iftira edip ona,
Þikayet eylediler zamanýn sultanýna.

Devrin hükümdarý da, Selim Cihangir Han’dý.
Ýyi araþtýrmadan, yalanlara inandý.

Ve oðlu Þah Cihan’a verdi ki þöyle emir:
(Onu, talebesiyle birlikte bana getir!)

Niyeti, öldürmekti onlarý tamamiyle.
Þah cihan, geldi derhal Ýmama bir müftiyle.

Dedi ki: (Sen babama secde edersen eðer,
Seni, öldürülmekten kurtarýrým bu sefer.)

Asla kabul etmeyip, buyurdu ki: (Bu fetva,
Zaruret zamanýnda olur caiz ve reva.)

Talebeden kimseyi yanýna almayarak,
Hükümdara, korkmadan gitti yalnýz olarak.

Öyle güzel cevaplar verdi ki müdafaada,
Sultan, salývermeyi düþündü ilk defada.

Lakin o fitneciler, sezince bu kararý,
Tazyike baþladýlar yeniden hükümdarý.

Dediler: (Bu kiþinin bir hayli adamý var.
Serbest býrakýrsanýz, bir isyan çýkarýrlar.)

Sultan, fitnecilere aldanýp, tekrar yine,
Hapsettirdi Ýmamý, Guvalyar kalesine.

Lakin Ýmam, sultana hep dua ediyordu.
Talebesine dahi, (Dua edin!) diyordu.

Vezir, koyu muhalif biriydi, bu sebepten,
Kardeþini, gardiyan tayin etti hassaten.

Ve sýký tembih etti (Þiddetli davran!) diye.
O dahi bir hýnç ile, baþladý vazifeye.

Lakin çok kerametler görünce kendisinden,
Derhal iman ederek, oldu talebesinden.

Kaledeki binlerce hapis olan hindular,
Sohbetini dinleyip, hep Müslüman oldular.

Ve hatta bir çoklarý Ýmamýn sayesinde,
Âlim ve veli oldu Guvalyar kalesinde.

Sultan dahi, sonradan bu iþe oldu piþman.
Hapisten çýkararak, eyledi pek çok ihsan.

Hatta sadýk talebe olaraktan kendine,
Hürmetle uðurladý onu memleketine.

Geçti hapishanede Ýmamýn üç senesi.
Ve lakin binlerce kat, yükseldi mertebesi.

Buyurdu: (Yetiþtiðim makamlar ötesinde,
Olan makamlara da, erdim neticesinde.

Çok yüksek dereceler bu yolda vardýr, ancak,
Sýkýntý çekmedikçe, mümkün olmaz kavuþmak.)