Ýmam-ý Rabbani’nin akrabasýndan biri,
Talebesi olmadý uzun zamandan beri.

Görürdü, akýn akýn ona gider insanlar.
Buna raðmen, kendisi veremezdi bir karar.

Ve kendi kendisine düþünür idi ki hep:
(Ýmam-ý Rabbani’nin nasýldýr yolu acep?)

Bir gün karar verdi ki: (Artýk yarýn gideyim.
Ne imiþ onun yolu, ben dahi öðreneyim.)

O gece rüyasýnda, bir su kenarýndaydý.
Ýmam-ý Rabbani de, karþý yakasýndaydý.

Onu görüp, o kadar duygulandý ki içten,
Aðlamaya baþladý bu sürur ve sevinçten.

Ýmam dahi o zata seslendi ki: (Haydi gel!
Gör ki, bizim yolumuz ne mükemmel, ne güzel.)

O velinin sesini duyunca, birden bire,
Baþladý kalbi derhal, Allah’ý zikretmeye.

Uyanýnca gördü ki, bu hal devam ediyor.
Ve gönlü, o büyüðün aþký ile yanýyor.

Düþündü: (Sohbetine gitmeden henüz daha,
Kalbim zikre baþladý, yakýn oldum Allah’a.

Onun yolu bu ise, gerçekten güzel deyip),
Mübarek huzuruna gitti hemen giyinip.

O içeri girince, buyurdular ki: (Evet.
Yolumuz iþte budur, sen de buna devam et.)

Yine talebesinden üç kiþi, bir araya,
Gelerek, çýkmýþlardý bir iþ için sahraya.

Bir puthane görerek, istiþare ettiler.
Onu yýkmak üzere, ittifak eylediler.

Zira orda tapýnan hindular, ara ara,
Eziyet ederlerdi garip Müslümanlara.

Yýkmaya baþlayýnca, onu bu talebeler,
Hindular arasýnda, þayi oldu bu haber.

Bin kiþilik bir grup, toplanarak az sonra,
Gelip, etraflarýný ettiler muhasara.

Taþ ve sopalar ile, saldýrýya geçtiler.
Onlar ise silahsýz, hem de üç kiþiydiler.

Çaresizlik içinde, bir tanesi, kalbinden,
Yardým talep eyledi Ýmam-ý Rabbani’den:

(Ya Ýmam, öldürecek kâfirler hepimizi.
Allah’ýn izni ile, bunlardan kurtar bizi!)

Birden üstadlarýnýn sesini iþittiler:
(Korkmayýn, sizin için geliyor mücahitler.)

Hindular üstlerine tam vardýðý zamanda,
Yirmi otuz süvari, çýkageldi bir anda.

Gözü dönmüþ hindular, görür görmez bu hali,
Daðýldýlar etrafa çil yavrusu misali.