Ýmam-ý Rabbani ki, evliyanýn baþ tacý.
Söz ve nasihatleri hasta kalbler ilacý.

Baþ saðlýðý olarak, mektup yazýp birine,
Buyurdu ki: (O merhum, kavuþtu Sahibine.

Geride kalanlara, olsa da zor ve çetin,
Razý olmaktan baþka, çare yok insan için.

Zira biz, Rabbimizin kullarýyýz çok aciz.
Ona boyun bükmekten, baþka yok bir çaremiz.

Dünyada kalmak için, yaratýlmadýk ki hem.
Ecelimiz gelince, ölürüz biz de o dem.

Hatta ölüm, benzer ki dünyada bir köprüye,
Kavuþturur bir anda, seveni Sevgiliye.

Ölüm, müminler için saadettir, nimettir.
Ve lakin kâfirlere, azap ve felakettir.

En büyük yardým ise, þudur ki bir mevtaya,
Ruhuna göndermektir bir fatiha ve dua.

Zira Resul-i ekrem buyurdu hadisinde:
(Þu kimseye benzer ki ölü mezar içinde,

Denize düþmüþ olup, boðulmak üzeredir.
Ýmdat diye baðýrýp, yardým istemektedir.

O, nasýl pek þiddetle ederse yardým talep,
Meyyit de, mezarýnda bir duayý bekler hep.

Öyle çok sevinir ki, geldiðinde bir dua,
O kadar çok sevinmez, verilse bütün dünya.)

Dediler: (Cahiliyiz maalesef dinimizin.
En birinci nasihat nedir biz kullar için?)

Buyurdu: (Hasta ise, bir kulun kalbi eðer,
Ýndallah makbul olmaz yaptýðý ibadetler.

Yani borcu ödenip, görmese de hiç azap,
Lakin pek kazanamaz fazla ecir ve sevap.

Kalbin bu hastalýðý, þudur ki, bilin yine,
Tutulmuþ olmasýdýr Allah’tan gayrisine.

Belki de, kendisine baðlanmýþ olmasýdýr.
Bu, onun en birinci mühim hastalýðýdýr.

Çünkü kul, kendi için ister asýl her þeyi.
Kendi için arzular mal, mevki ve rütbeyi.

Ve hatta çocuðuna ediyorsa muhabbet,
Kendini sevdiðinden, onu da sever elbet.

Nefsin esaretinden kurtulursa bir kimse,
Sýrf Allah’a kul olur, Rabbine yönelirse.

Yani nefse deðil de, Rabbine uyarsa hep,
Nefsin arzusu için, etmezse bir þey talep,

Gitmiþtir kalbindeki o þiddetli hastalýk.
Mabudu nefis deðil, (Allah)týr onun artýk.

Çünkü o, Allah için yapar her bir iþini.
Zira iman ve ihlas kaplamýþtýr içini.

Sýrf Allah rýzasýný düþünür her bir iþte.
Kendine tapýnmaktan kurtulmak budur iþte.)