Ýmam-ý Rabbani ki, velilerin baþ tacý.
Sözleri, hasta olan katý kalbler ilacý.

Seyyidlerden birine yazdý ki mektubunda:
(Ey yavrum, aman sakýn, gitme nefsin yolunda.

Çünkü düþmanýndýr o, ve senin içindedir.
Þef olmak, baþa geçmek arzu, hevesindedir.

Onun bütün gayesi, herkesten olsun üstün.
Ve herkes, ona karþý eðilsin, boyun büksün.

Arzu etmez, kimseye muhtac olsun kendisi.
Hiç istemez olsun bir amiri, efendisi.

Onun bu istekleri, gelir ki þu manaya,
Þerik, ortak olmaktýr Allahü teâlâya.

Yani mabud olmaktýr, onun için tek hedef.
Ýster ki, herkes ona tapýnsýnlar maalesef.

Hatta nefs-i emmare, alçaktýr ki o kadar,
Ortak olmaya bile, eylemez pek itibar.

Ýster ki, kendi olsun yalnýzca amir, hakim.
Girsin onun emrine, dünyada varsa her kim.

Bir hadis-i kudside buyuruldu halbuki:
(Nefsine düþmanlýk et, bana düþman o çünki.)

Hasýlý alçak nefsin, mal mevki, rütbe makam,
Gibi arzularýný kim yaparsa bittamam,

Yardým etmiþ sayýlýr Hakk’ýn bu düþmanýna.
Ne bela gelse azdýr, o kimsenin baþýna.

Kul için, bundan feci suç olur mu ki acep,
Rabbinin düþmanýna, yardýmda bulunur hep?

Demek ki, mevki makam, rütbe gibi her nimet,
Nefis için olursa, hüsran olur akýbet.

Ve lakin istenirse, nefse tâbi olmadan,
Günah deðil, bilakis sevap olur o zaman.

Bunlar, Hak teâlânýn dinine hizmet için,
Ýstenirse, Allah da veriyor buna izin.

Hatta bu niyet ile, mevki, makam istemek,
Allah’ýn rýzasýna muvafýk da olur pek.

Yani bu isteklere, karýþmazsa hiç nefis,
Bunlarý istemekte, dinimizce yok beis.

Þundandýr ki Allah’ýn dünyayý sevmemesi,
Kötü isteklerine kavuþturur hep nefsi.

Allah’ýn düþmanýna kim etse yardým, medet,
O da, Hak teâlânýn düþmaný olur elbet.

Nefis, kurtulmadýkça üstünlük hülyasýndan,
Zor olur kurtulmasý, Cehennem azabýndan.

Ebedi felakete gitmeden daha önce,
Onu, bu hastalýktan kurtarmalý hemence.

(La ilahe illallah) mübarek kelimesi,
Sýk sýk tekrarlanýrsa, temizler adi nefsi.

Ne zaman yoldan çýkýp, azgýnlýk gösterirse,
Bu güzel kelimeye sarýlmalý o kimse.