Ýmam-ý Rabbani’nin Mektubat eserinde,
Þöyle buyurmaktadýr mektuplarýn birinde:

(Ey oðlum, bu genç çaðda, her ne yapmak istersen,
Kolaylýkla yapacak bir haldesin þimdi sen.

Gençlik, sýhhat, güç kuvvet, mal rahatlýk, boþ vakit,
Bulunmaz baþka zaman bundan daha müsait.

Ebedi saadete kavuþturacak olan,
Ýþleri yapmak için, niçin durursun þu an?

Halbuki bu ameller, hep senin yararýna.
Niçin býrakýyorsun bu iþleri yarýna?

Ömrünün en kýymetli ve en çok faideli,
Zamaný, (gençlik)tir ki, kýymetini bilmeli.

Bu çaðda, amellerin en kýymetlisi olan,
Yaradana ibadet yapmalýdýr durmadan.

Onun yasak ettiði günah iþlerden dahi,
Kaçmaya, titizlikle çalýþmalý tabii.

Ey oðlum, Hak teâlâ, bu yirmidört saatte,
Sadece bu beþ vakti ayýrmýþ ibadete.

Zenginlerin malýnýn, istemeyip hepsini,
Ayýrmýþ fakirlere kýrkta bir hissesini.

Birkaç zararlý þeyi, etse de yasak, haram,
Helaldir faideli, türlü þerbet ve taam.

Bir saatlik zamaný, namaza ayýrmayýp,
Boþ þeylerle uðraþmak, hem çok günah, hem ayýp.

Zengin olup, kýrkta bir miktarda az bir zekat,
Vermemek, Hakk'a karþý ne de büyük bir inat.

O kadar çok mubahý býrakýp da, bir anlýk,
Harama el uzatmak, ne büyük insafsýzlýk.

Gençlik çaðý odur ki, nefisler kaynar her an.
Ýns ve cin þeytanlarý, saldýrýlar her yandan.

Böyle kritik anda yapýlan az ibadet,
Öyle kýymetlidir ki, sevabý çoktur gayet.

Ýhtiyarlýkta ise, gider gücü, kuvveti.
Alamaz hiçbir þeyden gençlikteki lezzeti.

Arzulara kavuþmak ümidi de böylece,
Kalmayýp, piþmanlýktan (Ah!) eder gündüz gece.

Resulün buyurduðu o azaplar, acýlar,
Elbette bir gün gelip, hep olacak aþikâr.

Bir yandan (nefis, þeytan), bir yandan (kötü yaran),
Ýnsanlarý aldatýp, söylerler türlü yalan.

Halbuki bilmeli ki, imtihandýr bu dünya.
Öyle çabuk geçer ki, sanki tatlý bir rüya.

Nasýl ki bunca ömür, çabuk geçtiyse eðer,
Bundan sonraki dahi, öyle süratli geçer.

Öyleyse ey evladým, kendine gel ki artýk,
Zira hiç fayda vermez, son andaki piþmanlýk.

Þimdi geçir vaktini, taat ve ibadette.
Zira sonsuz rahatlýk, olacak ahirette.