Ýmam-ý Rabbani ki, devrinin incisidir.
Ýkinci bin yýlýnýn yenileyicisidir.

Bu büyük evliya zat, Mektubat kitabýnda,
Þöyle buyurmaktadýr din adamý babýnda:

(Âlimlerin, dünyayý sevmesi ne çirkindir.
Bu, güzel yüzlerine, siyah leke gibidir.

Böyle olan bir âlim, kurtarsa da herkesi,
Ve lakin kendisine olmaz bir faidesi.

Dini kuvvetlendirmek, Ýslamiyet’i yaymak,
Þerefi, kendisine ait olsa da, ancak,

Bazen öyle olur ki, kâfir, fasýk bir kiþi,
Ýcabý hale göre yapabilir bu iþi.

Bunlar, çakmak taþýna benzerler ki nihayet,
Bulunur içlerinde bir enerji ve kudret.

Ýnsanlar, bu kudretten istifade ederler.
Lakin ondan, kendine fayda olmaz müyesser.

Bunlarýn da, ilminden olmaz faideleri.
Ve hatta zarar verir, onlara ilimleri.

Çünkü yarýn, bir delil olur ki bu ilimler,
(Bilmiyorduk, bilseydik yapmazdýk) diyemezler.

Allahü teâlânýn kýymet verdiði ilmi,
Dünyaya alet etmek, ne kötüdür deðil mi?

Çünkü Allah, dünyaya vermiyor deðer, kýymet.
Buna raðmen veriyor, ilme çok ehemmiyet.

Din hakkýnda konuþmak, yazý ve kitap yazmak,
Allah için olursa, faydalý olur ancak.

Çünkü bunlar, olursa þöhret için, mal için,
Olmaz istifadesi ondan hiçbir kiþinin.

Eðer din adamlarý, düþmüþse bu belaya,
Yani tutulmuþlarsa mal, para ve dünyaya,

Din adamý deðil de, dünya adamlarýdýr.
Ve hatta insanlarýn en alçaðý bunlardýr.

Büyüklerden birisi, görmüþ bir gün þeytaný.
Ki, bomboþ oturuyor, aldatmýyor insaný.

Sebebini sorunca, demiþ ki ona þeytan:
(Benim bir iþ yapmama, bir gerek yok ki þu an.

Zira âlim geçinen kütü din adamlarý,
Zaten çýkarýyorlar hak yoldan insanlarý.

Bana, öyle yardýmcý oluyorlar ki onlar,
Benim de çalýþmama, lüzum býrakmýyorlar.)

Eðer din âlimleri, dünya düþünmüyorsa,
Okutup yazmalarý, Hak için oluyorsa,

Vâris ve vekilidir onlar Resulullahýn.
Ve en kýymetlileri, onlardýr insanlarýn.

Bunlarýn mürekkebi, mahþerde getirilir.
Þehidlerin kanýyla tartýlýp, aðýr gelir.

Ahiretin ebedi, yani sonsuzluðunu,
Dünyanýnsa geçici ve fani olduðunu,

Anlayýp, ahirete sarýlýr bu âlimler.
Ve lakin bu dünyaya vermezler asla deðer.

Dünya ile ahiret, zýttýr birbirlerine.
Birinden uzaklaþan, yaklaþýr diðerine.

Nasýl bulunamazsa ateþ-su bir arada,
Bir kalbde birleþemez, (ahiret) ve (dünya) da.