Ýmam-ý Rabbani’nin, Mektubat kitabýnda,
Þöyle buyurmaktadýr (buðd-u fillah) hakkýnda:

(Dünya ve ahirette saadete kavuþmak,
Allah’ýn Habibine uymakla olur ancak.

Çünkü Odur kullarýn en üstün ve iyisi.
Ve Odur ahiret ve dünyanýn efendisi.

Onun izinde giden, bulur rahat ve huzur.
Ona uyan, muhakkak saadete kavuþur.

Ona uymak demek de, yoluna sarýlmaktýr.
Küfür ve kâfirliði, pis, aþaðý tutmaktýr.

Çünkü (Ýslam) ve (küfür), zýttýr birbirlerine.
Bir yerde biri varsa, yer olmaz diðerine.

Birine kýymet vermek, yermektir ötekini.
Birini kötülemek, övmektir diðerini.

Dine, Müslümanlara saldýrýrsa kâfirler,
Hiç taviz verilmeyip, sert çýkmak icab eder.

Saldýrgan kâfirlere, verilirse az kýymet,
Aþaðýlamak olur Ýslam’ý bu hareket.

Ýslam düþmanlarýndan, dine saldýranlardan,
Köpekten kaçar gibi, kaçar elbet Müslüman.

Çünkü bilir onlarý pis, aþaðý ve alçak.
Mecbur kaldýðý zaman, onlara gider ancak.

Ýþini yapmak için, giderse de yanýna,
Yine kýymet verecek bir kelam etmez ona.

Zehirli sözlerini iþitmekten kurtulur.
Cehennemlik yüzünü görmekten halas olur.

Çünkü onlar, düþmandýr Allah ve Resulüne.
Dünyalýk bir iþ için, gitmez onun önüne.

Bu din düþmanlarýna yakýnlýk, bunun için,
Manevi bir cinayet ve suç olur pek çirkin.

Onlara, az da olsa yaklaþmak, bu sebepten,
Ýnsaný, felakete sürükler çünkü hepten.

Onlarla görüþmenin, þudur ki felaketi,
Onlarýn arasýnda yapamaz ibadeti.

Yapmak istese bile, utanýr da onlardan,
Terk eder günden güne, hiç farkýnda olmadan.

Hatta bu kâfirlerle edince arkadaþlýk,
Git gide o da bir gün, olur asi ve fasýk.

O din düþmanlarýnýn yanýnda dura dura,
Kararýr temiz ruhu, hasret kalýr huzura.

Onlarýn zulmetiyle, bozulup azar azar,
Ýmanýný kaybedip, mâzallah küfre kayar.

O, hâlâ kendisine, der ki (ben Müslümaným).
Lakin küfür içine batmýþtýr adým adým.

Þehadeti söyleyip, kýlsa da namazýný,
Ýmaný bozulmuþtur, göremez faydasýný.

Kim böyle kâfirleri, edinirse arkadaþ,
Küfür bataklýðýnda boðulur yavaþ yavaþ.