Ýmam-ý Rabbani’nin, Mektubat kitabýnda,
Þöyle buyuruluyor bir nasihatlarýnda:

(Hak teâlâ bizleri, o büyük Peygamberin,
Nurlu olan yolunda bulundursun hep, âmin!

Kurtarýp bu dünyanýn çerçöplerinden bizi,
Büsbütün kendisine baðlasýn kalbimizi.

Ne kýymeti vardýr ki paranýn, malýn acep,
Ýnsan, onun peþinde ömrünü harcasýn hep.

Ey insan, evin tarlan zindan olmuþ baksana.
Ardýnda koþtuklarýn, düþman olmuþ hep sana.

Oðlum, ne güne kadar sürecek daha gaflet?
Ölüm uyandýrmadan uyanmalýdýr elbet.

Ölmeden, ahirete yarar iþ yapmalý ki,
Ýnsan, böyle kurtulur azaptan tabii ki.

Ey oðlum, ahirete yarar iþ de, bir tektir.
O da, Resulullahýn yolunda yürümektir.

Her þeyden daha önce, mümine lazým olan,
Edinmektir dosdoðru bir itikat ve iman.

Ýþlerde ve sözlerde, hatta her harekette,
Emir ve yasaklara uymalýdýr elbette.

Bu emirlere uymak, necata olur sebep.
Yani tatbik edene, iyilik getirir hep.

Bunlardan ayrýlmaksa, elbette çok kötüdür.
Ýnsaný utandýrýp, felakete götürür.)

Yine bir mektubunda buyurdu ki: (Evladým!
Ebedi saadetler versin sana Allah’ým.

Bizlere doðru yolu ihsan etti Rabbimiz.
O göstermese idi, bulamazdýk onu biz.

Allah’ýn biz kullara gönderdiði Resule,
Ýnandýk, iman ettik, bin canla, bin gönülle.

Zira Ona uymakla, umulur sonsuz necat.
Ona uymayanlarýn, sonu olur fecaat.

Kul, bin sene yaþasa ve yapsa ibadetler,
Ve nefsine çektirse, çok sýký riyazetler,

Eðer Resulullaha olmadý ise tâbi,
Bunlarýn, arpa kadar kýymeti olmaz tabii.

Su gibi görünürse nasýl ki çölde serap,
O ibadetlerden de, alýnmaz hiç bir sevap.

Lakin Ona uyarak, yapýlsa az bir amel,
O bin yýllýk taatten, olur üstün ve güzel.

Hatta bir iþ olmayan (uyku) bile mesela,
Ona tâbi olunca, olur güzel ve a’la.

(Kaylule etmek), yani, gün ortasýnda biraz,
Uyumak, o Resulün âdetiydi kýþ ve yaz.

Ona tâbi olmayý düþünerek bir kimse,
Eðer gün ortasýnda, bir miktar uyur ise,

Bu uykudan, o kadar görür ki çok menfaat,
O bin yýllýk taatten üstün olur kat be kat.

Çünkü bu, Ona tâbi olarak uyumuþtur.
O ise, Ona deðil, kendisine uymuþtur.