Büyük âlim Ýmam-ý Rabbani hazretleri,
Pek çok faideliydi öðüt nasihatleri.

Þerefeddin Hüseyn’e yazdýðý mektubunda,
Buyurdu: (Ölüm vardýr bu hayatýn sonunda.

Ey oðlum iyi bil ki, bu ömür çok kýsadýr.
Bu da, büyük ganimet ve çok büyük fýrsattýr.

Bu kýymetli zamaný, faidesiz þeylere,
Harc etmemelidir ki, tükenmesin boþ yere.

Allahü teâlânýn beðendiði þeyleri,
Yapmak ile geçirmek, olur çok faideli.

Beþ vakit farz namazý, hiç gevþeklik etmeden,
Cemaatle kýlmalý, biraz geciktirmeden.

Tadil-i erkan ile kýlýnýrsa hem eðer,
Hak teâlâ indinde, bulur kýymet ve deðer.

Teheccüd namazý da, ihmal edilmemeli.
Seher vakitlerinde çok istiðfar etmeli.

Lezzet almamalýdýr, nefse tâbi olmaktan.
Ve çok sakýnmalýdýr, dünyaya sarýlmaktan.

Ölümü hatýrlayýp, ahirete dönmeli.
O günün dehþetini düþünüp titremeli.

Dünya iþleri ile, zaruret kadar ancak,
Uðraþýp, ahirete lazýmdýr çok çalýþmak.

Sözün özü, bu gönül, Allah’tan gayrisine,
Tutulmaktan kurtulup, dönmeli Sahibine.

Ve yine Müslümanýn, beden ve her a’zasý,
Hep dine uymalý ki, budur iþin esasý.

Dünya, zýll-i zaildir, yani gölge gibidir.
Kim ona güvenirse, o, piþman ve nadimdir.

O, seninle kalsa da, kalmazsýn sen onunla.
Ne kadar sarýlsan da, ayrýlýrsýn sonunda.

Öyle ise, çýkmadan bu yalancý faniden,
Onun muhabbetini çýkarmalý kalbinden.

Dünya lezzetlerine aldanmazsa kim eðer,
Cennet nimetlerine kavuþur, rahat eder.

Ve her kim, ahirete verirse fazla önem,
Olur iki cihanda, çok aziz ve muhterem.

Dünyanýn aslý harap, seraptýr þerbetleri.
Nimetleri zehirli ve sahtedir zevkleri.

Bedenleri yýpratýr, emelleri arttýrýr.
Ona aldananlarý, yollarýndan saptýrýr.

Onu kovalayandan, kaçar o daha fazla.
Öyle ki, onu kimse yakalayamaz asla.

Halbuki her kim ondan, yüz çevirir ve kaçar,
Bu sefer, o onlarý ardlarýndan kovalar.

Dünya düþkünlerine, inanýlmaz çok defa.
Çünkü o kimselerde, bulunmaz asla vefa.

Fani olaný verip, alýrsan ebediyi,
Bu, olur senin için faideli ve iyi.

Kendini bilen kiþi, düþkün olmaz dünyaya.
Zira iyi bilir ki, bir hayaldir o güya.

Þakiler, bu dünyaya sarýlsa da ruz-ü þeb,
Lakin baki olana sarýlýr iyiler hep.

Mümin, bedeni ile dünyada olsa bile,
Ahireti düþünür ruhu ve kalbi ile.