Hicri bin senesinde teþrif etti dünyaya.
Kararmýþ gönülleri, kavuþturdu ziyaya.

Bu zat, Mektubat’ýnda þöyle buyurmaktadýr:
Ýslam’ýn bir sureti, ve bir de aslý vardýr.

Ýslam’ýn suretine kavuþunca bir insan,
Nefsi iman etmemiþ, olmamýþtýr Müslüman.

Bunlar, kalbleri ile inanmýþlardýr, ama,
Nefsleri girmek ister, her günah ve harama.

Kýldýklarý namazlar, namazýn suretidir.
Sair taatleri de, tam hakiki deðildir.

Bir nefis ki, inkârda olunca, tabii ki,
Ýman ve ibadetler elbet olmaz hakiki.

Ve lakin Hak teâlâ, pek çok merhametlidir.
Ýmanýn suretini kabul eylemektedir.

Sýrf kalbin imanýnýn, kabul buyurulmasý,
Nefsin imanýnýn da, yani þart olmamasý,

Allahü teâlânýn çok büyük ihsanýdýr.
Ve lakin Cennetin de, suret ve aslý vardýr.

Ýmanýn suretine kavuþmuþsa bir kimse,
Cennetin suretinden alýr o, pay ve hisse.

Kim ki, hakikatine kavuþmuþsa imanýn,
Cennette, hakikatten pay alýr o da yarýn.

Ýmanýn suretine, bir de hakikatine,
Kavuþan iki mümin, Cennete girdiðinde,

Ayný meyvelerinden yiyeceklerdir, fakat,
Herbiri, baþka baþka alacak lezzet ve tat.

Nitekim o Serverin zevceleri de yarýn,
Yanýnda olacaktýr, hepsi Resulullahýn.

Velakin herbirinin duyacaklarý lezzet,
Ayný olmayacaktýr Resulünkiyle elbet.

Ýslam’ýn suretiyle, kim ki þeref bulmuþtur,
Umumi evliyalýk, ona nasib olmuþtur.

Yani bu müminler de, yine cenâb-ý Hakkýn,
Rýza ve sevgisine kavuþmuþtur bi hakkýn.

Ve lakin kimin nefsi, yakin ve itminana,
Yani kavuþmuþ ise hakiki bir imana,

(Vilayet-i Hassa)ya kavuþmuþtur o artýk.
Yani ona verilir, hususi evliyalýk.

Böyle evliyalýða kavuþabilmek için,
Nefsi de inanmasý lazýmdýr o kiþinin.

Bu da, Ýslamiyet’e uymakla olur ancak.
Bu uymak tam olmazsa, mümkün olmaz kavuþmak.

Tamamen terk etmek de, her günah ve isyaný,
Evliyalýk yolunda ilerletir insaný.

Yani dine uymakta, gevþeklik olursa az,
Havada uçsa bile, evliyalýk olamaz.