Mektubat kitabýnda, bu büyük evliya zat,
Tasavvuftan bahsedip, verdi þöyle malumat:

(Tasavvuf), mahlukatý kalbinden çýkarmaktýr.
Allahü teâlâya, daha yakýn olmaktýr.

Baþka bir ifadeyle, Allahü teâlânýn,
Sevgi ve rýzasýna varmasýdýr insanýn.

Bu rýza ve sevgiye kavuþmak için dahi,
Bir vasýta, bir rehber gereklidir tabii.

(Ýnsan-ý kâmil)dir ki, bu rehber ve vasýta,
Bu, arada olmadan, ulaþýlmaz maksuda.

Talebe, rehberini ne kadar çok severse,
Kavuþur o miktarda çok bereket ve feyze.

Peygamber-i ziþânýn kalbinden çýkan nurlar,
Mürþid-i kâmillerin kalbinden yayýlýrlar.

Onlar, Resulullahtan gelen bu feyizleri,
Yayýp, aydýnlatýrlar istekli kimseleri.

Maksat, Hak teâlânýn rýzasýna varmaktýr.
Bu veliler, arada ancak bir vasýtadýr.

Sanki bir emme basma tulumba gibidirler.
Feyiz ve nuru alýp, isteyene verirler.

Ve lakin rehberini, her kim ki incitse az,
Veyahut inanmazsa, hiç feyze kavuþamaz.

(Hocaný incitene kýrýlmaz isen eðer,
Köpek senden iyidir) buyurmuþtur büyükler.

Sarsýlýrsa rehbere, sevgi ve inanmasý,
Kesilir tamamiyle, ondan feyiz almasý.

Feyz alabilmek için, kâfi gelir muhabbet.
Sevgisi çoðaldýkça, feyiz de artar elbet.

Birlikte olanlara, daha çok feyiz gelir.
Onun bereketiyle, imaný kuvvetlenir.

Artar Ýslamiyet’e uymak arzu, meramý.
Ýðrenç ve çirkin görür her günah ve haramý.

Rehber, Ýslamiyet’ten bir taviz verirse az,
Böyle olan bir kimse, asla rehber olamaz.

Kendini mürþit diye tanýtýrsa eðer ki,
Zararý, faydasýndan çok olur elbette ki.

Böyle olan kimseler, (yol kesen) gibidirler.
Halký, Hakkýn yolundan alýkoyuverirler.

Bu gibiler, yýrtýcý, vahþi hayvan gibidir.
Ve hatta onlardan da, daha tehlikelidir.

Zira aslan, insanýn, alýr yalnýz canýný.
Bunlar ise alýrlar, dinini, imanýný.

Hakiki bir velinin, alametleri vardýr.
O zat, halis ve muhlis bir Allah adamýdýr.

Sadece ahirete döndürmüþtür yüzünü.
Onu gören, unutur cümle üzüntüsünü.

Ýslam’a hizmet için çok çalýþýr o, fakat,
Hiç kendi þahsý için, düþünmez bir menfaat.

Vardýr onun kalbinde, yalnýz aþk-ý ilahi.
Onda dünya sevgisi, bulunmaz zerre dahi.

Kimin bir derdi olsa, doðruca ona gelir.
Onun bir çift sözüyle, ferahlanýr, sevinir.

Onun her davranýþý, Allah için olur hep.
Kendi için, kimseden, hiçbir þey etmez talep.