Ýslam âlimlerinden çok büyük bir velidir.
Söz ve nasihatleri, pek çok faidelidir.

Bir gün de buyurdu ki: (Her iþte, samimiyet,
Yani sýrf Allah için olmalý halis niyet.

Kalb ile doðru niyet etmedikçe bir kiþi,
Asla baþlamamalý yapmak için bir iþi.

Dünya ve ahirete yaramayan þeylerle,
Vakit geçirmemeli, zararlý iþse hele.

Önce, Ýslamiyet’i, yani ilmihalini,
Öðrenip, ona göre düzeltmeli halini.

Evine, dinsizlerin, yahut mezhepsizlerin,
Yazdýðý kitaplarý hiç getirmemelisin.

Çünkü o kitaplarý okuyan, zehirlenir.
Hatta sonsuz olarak, azaba sürüklenir.

Dost düþman, herkes ile güler yüz, tatlý dilli,
Geçinip, münakaþa ve kavga etmemeli.

Ýnsanlarýn özrünü, kabul etmelidir hem.
Kusurlarý olursa, affetmelidir hemen.

Müslümanlýk, sadece namaz, oruç deðildir.
Bunlar, her Müslümanýn kulluk vazifesidir.

Kimseyi üzmemektir bu dinde asýl gaye.
Bunu yapan, kavuþur rýza-i ilahiye.

Âlimlerden birine sordular bir aralýk:
(Ne ile belli olur insanda evliyalýk?)

Buyurdu ki: (Evliya, hep güler yüzlüdürler.
Huylarý iyi olup, özrü kabul ederler.

Münakaþa etmezler ve cömerttirler gayet.
Dinli dinsiz herkese, ederler çok merhamet.

Müslüman az konuþur, az güler ve az uyur.
Fazla kahkaha etmek, Allah’ý unutturur.

Sebeplere yapýþýp, sonra eder tevekkül.
Hep Allah’a güvenir, kula etmez tenezzül.

Türlü ihtiyaçlardan kurtulmanýn ilacý,
Allah’tan beklemektir her türlü ihtiyacý.

Kul, ihtiyaçlarýný býrakýrsa Allah’a,
Onun sebeplerini, yaratýr Hak teâlâ.

Allah’ýný ne kadar seviyorsan sen eðer,
Allah’ýn kullarý da, o kadar seni sever.

Sen, Allah’a ne kadar edersen eðer taat,
Kullarý da, o kadar sana eder itaat.

Allahü teâlâdan korkarsan sen ne kadar,
Allah’ýn kullarý da, o kadar senden korkar.

Hülasa her yaptýðýn, olsun sýrf Allah için.
Yoksa, faidesini görmezsin hiçbir iþin.

Allah ile aranda, en büyük perde, mani,
Düþünmektir sadece kendi menfaatini.

Evlat ve ailesi içinde bir Müslüman,
Güler yüz, tatlý sözlü olmalýdýr her zaman.)