Mektubat kitabýnda buyurdu ki bu âlim:
(Ehl-i sünnet üzere iman ederse her kim,

Ve Allah dostlarýný sever ise kim eðer,
Olur iki cihanda onlar ile beraber.

Muhabbeti arttýkça, sýyrýlýr kendisinden.
Halas olur nefsinin adi isteklerinden.

(Muhabbet), yani sevmek, üstün, yüce bir sýfat.
Muhabbet sebebiyle var oldu bu kâinat.

Hatta bu, her sýfattan üstün ve pek âlidir.
Bu sevginin yeri de, insanlarýn kalbidir.

Et parçasý deðildir kalb, göðsün sol yanýnda.
Buna yürek denir ki, vardýr her hayvanýn da.

(Kalb), yürekte bulunan, görülmez bir kuvvettir.
Bir mýknatýs gibi ki, buna (gönül) denilir.

Gönül denen bu kalbde olan iman ve ihlas,
Ýnsanlara mahsustur, hayvanlarda bulunmaz.

Bedendeki her a’za, bu kalbin emrindedir.
His uzuvlarýndan da, bilgiler kalbe gelir.

Ýnanmak, inanmamak, sevmek ve korkmak gibi,
Þeyler, hep kalbe ait birer haldir tabii.

Kimin kalbi temizse, Ýslam’a uyar hepten.
Kalbi bozuk olan da, kaçar Ýslamiyet’ten.

Güzel, iyi huylarýn, hem de kötü ahlakýn,
Yeri de, yine aynen kalbidir insanlarýn.

Hak teâlâ, dinleri, hem de Peygamberleri,
Temizlemek kasdiyle gönderdi bu kalbleri.

Eðer bir Müslümanýn kalbi saf, temiz ise,
Herkese iyilik ve ihsan eder o kimse.

Devlet ve milletine faydalý kiþi olur.
Dünya ve ahirette, bulur rahat ve huzur.

Kendini din adamý sanan bazý kimseler,
Ehl-i sünnet kitabý okumamýþ iseler,

Veyahut okumuþ da, anlayamamýþ olan,
Cahil, ahmak birinin kendi boþ kafasýndan,

Rastgele söylediði sözlerinin, elbette,
Hiçbir ilmi deðeri yoktur Ýslamiyet’te.

Meçhule taþ atmaya benzer ki bu nihayet,
Dine ve insanlýða zararlýdýr begayet.)

Bir gün de buyurdu ki: (Kýyamet yakýn oldu.
Günahlarýn zulmeti, her tarafý doldurdu.

Bu günde, bir sünneti meydana çýkaracak,
Kahraman arýyoruz, bid’atleri kovacak.

Sünnetlerin nurlarý, ýþýklarý olmadan,
Doðru yolu bulmaya, bulunmaz bugün imkan.

Yani Resulullaha uyulmazsa ihlasla,
Yarýn, insanlar için kurtuluþ olmaz asla.

Allah’ýn sevgisine kavuþmak için dahi,
Yine Resulullaha uymalýdýr tabii.)