Mektubat kitabýnda, buyurur ki bu veli:
Mümin, din kardeþine yardým, hizmet etmeli.

Din büyüklerimiz de, çalýþýp kazandýlar.
Ki, din kardeþlerine yardýmda bulunalar.

Velilerden birisi anlatýr buna dair:
Bir din kardeþim geldi, bir gün bize misafir.

Hasta olup, midesi bozuldu o kiþinin.
Ben, ona hizmet ettim Allah rýzasý için.

Hatta sabaha kadar, elimde ibrik, leðen,
Bekledim baþucunda, gece mütemadiyen.

Lakin sabaha doðru, bir parçacýk uyudum.
Lakin o misafirin hýþmýna duçar oldum.

Dedi ki: (Misafire hürmetin yok mu senin?
Ne için uyuyorsun, Allah lanet eylesin.)

Bu sözü iþitenler, çok hayret eylediler.
(Peki, o an kalbinden ne geçirdin?) dediler.

Dedim: (Onun sözünden, üzüntü duymadým hiç.
Dua edermiþ gibi, duydum bir neþe, sevinç.)

Buyurdu: (Mürþidine, edepli ol ziyade.
Zira edep olursa, olunur istifade.

Yolumuzun baþý da, sonu da, edeptir hep.
Rýza-i ilahiye kavuþamaz bi-edep.

Hülasa, toprak gibi olarak insan yine,
Koþmalý büyüklerin hizmet ve sohbetine.

Yoksa, bu sohbetlere hiç özenmemelidir.
Zira fayda yerine, zarar da görebilir.

Bir Allah adamýyla sohbet etmek isteyen,
Oturmalý yanýnda, hiçbir þey düþünmeden.

Kendini ve kalbini, malýný, hem de biraz,
Düþünürse, bu yolda maksada kavuþamaz.

Rýza-i ilahiyi aramakta, her kiþi,
Acele etmeli ki, en mühim budur iþi.)

Bir gün, bu veli zata dediler: (Efendim siz,
Evliya nasýl olur, izah eder misiniz?)

Buyurdu ki: (Evliya, cömerttir ilk evvela.
Eline ne geçerse, daðýtýr insanlara.

Dünyaya, zerre kadar itibar eylemez hiç.
Onu gören kimseyi, kaplar bir neþe, sevinç.

Öyle fazla korkar ki Cehennemden, ateþten,
Kaçýnýr titizlikle, günah olan her iþten.

Her ne zaman, nerede sohbet etse bir ara,
Muhakkak ahiretten bahseder insanlara.

O, Rabbinden razýdýr, gelse de þer ve hayýr.
Nimetlere þükreder, gösterir þerre sabýr.

Ýndinde müsavidir, her bir nimet ve bela.
Der ki: (Ýkisini de gönderdi Hak teâlâ.)

Bir kimse kederliyken, görse onun yüzünü,
Unutur o esnada cümle üzüntüsünü.

Aynaya baktýðýnda, nefret eder kendinden.
Ölümü hatýrlayýp, yaþ döker gözlerinden.

Allah için sever ve buðz eder Allah için.
Kavga ve münakaþa etmeye vermez izin.

Hem onun nazarýnda, makbuldür her Müslüman.
Herkesi iyi bilir, yoktur onda su-i zan.)