Büyük Allah adamý, yüksek bir evliyadýr.
Mektubat kitabýnda þöyle buyurmaktadýr:

Dünya lezzetlerinin zararýndan kurtulmak,
Kullanýrken, Ýslam’a uymakla olur ancak.

Yani Hak teâlânýn emir ve yasaðýna,
Uyup kullanýlýrsa, zarar gelmez insana.

Dine uygun olarak kullanýlmazsa eðer,
Çok zararlý olurlar insana bu lezzetler.

Hem günah iþleyene, Rabbimiz eder gazap.
Ve bunlar, ahirette görürler acý azap.

Dünya lezzetlerini, ya tamam terk etmeli.
Yahut da kullanýrken, günah iþlememeli.

Bunlarý terk etmeyip, hem günah iþleyenler,
Yarýn mahþer gününde, çok piþmanlýk çekerler.

Halbuki Ýslamiyet, günah iþlemedikçe,
Men ve yasak etmiyor bunlarý binnetice.

Lakin bu lezzetleri, dinini gözetmeden,
Zararlý kullanmayý ediyor yasak ve men.

Nefsine tâbi olup, günahlara dalanlar,
Cennet nimetlerinden mahrumdur yarýn onlar.

Bunlar bilmiyorlar mý Allah’ýn gördüðünü?
Ne cevap verecekler ölünce mahþer günü?

O sorgu sual günü, elbette ki gelecek.
Herkesin yaptýklarý, önüne serilecek.

Dünyada, haramlardan kaçýnarak büsbütün,
Cennete girenlere, müjdeler olsun o gün.

Dünyanýn zevklerine, hiç aldanmayanlara,
Ve Allah’tan korkarak, günahtan kaçanlara,

Çoluk çocuðunu da koruyorlarsa eðer,
Bunlara, ahirette verilir çok nimetler.)

Yine o buyurdu ki: (En mühim þey insana,
Önce, sahip olmaktýr, dosdoðru bir imana.

Sonra, Ýslamiyet’i iyice öðrenerek,
Emirlere sarýlýp, etmektir haramý terk.

Sonra da, bir veliye baðlanmak lazým gelir.
Bu da, her insan için mühim ve gereklidir.

Bunlara muhabbeti sebebiyle, o kimse,
Kavuþur o kalbdeki bereket ve feyize.

Böylece kendinden ve nefsinden uzaklaþýr.
Ve manen, yavaþ yavaþ o veliye yaklaþýr.

Onlardan istifade etmek için de yine,
Edepli olmalýdýr o din büyüklerine.

Bu feyzleri almakta, ölüler ve diriler,
Genç, ihtiyar ve çocuk, hepsi müsavidirler.

Açlýk çekmek deðildir bu yolun riyazeti.
Öðrenip, tam yapmaktýr dini, Ýslamiyet’i.

Ubeydullah-ý Ahrar buyurur ki: (Bir kimse,
Ýmaný, ehl-i sünnet üzere deðil ise,

Ve gevþekse Ýslam’a ittiba eylemesi,
Alamaz büyüklerin kalbinden gelen feyzi.)

Ýbadet etmeyenler, terakki edemezler.
Yani maneviyatta hiç ilerleyemezler.

Harika gibi iþler gösterse de o gayet,
Hepsi istidrac olup, deðildirler keramet.)