Evliya-yý kiramýn en büyüklerindendir.
Mübarek sohbetleri, kalbleri etti tenvir.

Birine mektup yazýp, buyurdu ki: (Evladým!
Farzlara devam eyle, harama atma adým.

Tâbi ol her iþinde Allah’ýn Habibine.
Ve asla yakýn olma, bir bid’at sahibine.

Allahü teâlânýn rýzasýný ara hep.
Onun muhabbetini, eyle arzu ve talep.

Bu nimetin kokusu geliyorsa nereden,
Ona kavuþmak için, o menbaya koþ hemen.

Bu dünyaya gelmekten, asýl maksat ve gaye,
Çalýþýp, kavuþmaktýr rýza-i ilahiye.

Yazýk ki, istenilen, bugün terk olunuyor.
Baþka þeyler peþinde koþturup duruluyor.

Allah, bizi ve sizi, bundan halas eylesin.
Kendini aramayý bilhassa nasib etsin.

Baþýmýza gelirse bir bela ve musibet,
Kötü iþlerimizin neticesidir elbet.

Siz, önce kendinizi ýslaha çalýþýnýz.
Farzlarý eda edip, haramlardan kaçýnýz.)

Baþka bir mektubunda buyurdu ki: (Müslüman,
Mümin olmayanlarý sevemez hiçbir zaman.

Âyet-i kerimede buyuruldu ki zira:
(Muhabbet beslemeyin mümin olmayanlara.)

Yine buyuruldu ki: (Kimin varsa imaný,
Allah ve Resulünün sevmez düþmanlarýný.)

Ýki þekilde olur, kâfirlere muhabbet.
Küfrünü beðenirse, kâfir olur o elbet.

Ve lakin herkes ile iyi geçinmek için,
Dost görünmek, küfrüne sebep olmaz kiþinin.

Yani hiç dinlerini beðenmeden bir kimse,
Onlarla arkadaþlýk, ortaklýk yapar ise,

Bu þart ile kurulan bu yakýnlýk, irtibat,
Küfür olmaz ise de, caiz deðildir fakat.

Çünkü bu muhabbeti, zamanla ileride,
Dinini beðenmeye sebep olur belki de.

Müseylemet-ül kezzab, yalancý peygamberdi.
(Beni Hanif kavminin peygamberiyim) derdi.

Bu alçak yalancýnýn yanýnda bulunanlar,
Eshabdan iki kiþi, bir gün yakaladýlar.

Müseyleme alçaðý, önce bir sahabiye,
Sual etti: (Muhammed Peygamber midir?) diye.

O (Evet) buyurunca, yine sual etti ki:
Benim nübüvvetime inanýr mýsýn peki?

O, kalben inanmayýp, ettiyse de hemen ret,
Lakin hiç istemeden, korkuyla dedi (Evet.)

Onu serbest býrakýp, bu sefer diðerini,
Çaðýrýp sordu aynen, bu iki sualini.

O, ilkinde dedi ki: (Elbette inanýrým.)
Lakin ikincisinde dedi ki: (Ben saðýrým.)

O böyle söyleyince, öldürdü onu derhal.
Resul-i müctebaya arz edildi iþbu hal.

Buyurdu: (Ýkincisi, þehid oldu imanla.
Birincisini ise affetti Hak teâlâ.)