Evliyanýn büyüðü olan bu mübarek zat,
Mektubat’ta, bir gence þöyle etti nasihat:

(Oðlum, kýsa ömürde, en mühim iþleri yap.
Gece ibadet edip, kazan çok ecir, sevap.

Aðlamayý nimet bil seher vakti içinde.
Ýslam’ýn ahkamýna tâbi ol her iþinde.

Allahü teâlâyý, anýp hatýrlayarak,
Karanlýk geceleri, eyle nurlu ve parlak.

Ticarette sadýk ve emin ol ki pek fazla,
Sadýk olan taciri, seviyor Hak teâlâ.)

Baþka bir mektubunda buyurdu ki: (Evladým!
Seni, her muradýna kavuþtursun Allah’ým.

Kendi arzularýndan kurtarýp hatta seni,
Versin onun yerine, kendi iradesini.

Zira en büyük makam, kulluk mertebesidir.
Bu, kulun kendisinde, varlýk görmemesidir.

Böyle olan, Rabbine olur ki öyle aþýk,
Kendi arzusu ile iþ yapamaz o artýk.

Rabbinin istediði iþleri yapar bir tek.
Bu, Hak aþýklarýnýn elinde deðildir pek.

Kalbde aþk-ý ilahi parlamadýkça hem de,
Ýnsan, bu mertebeye varamaz bu âlemde.)

Bir gün de buyurdu ki: Bir kul ile, Allah’ýn,
Arasýndaki perde, nefsidir o insanýn.

Nitekim bu hususta, Kur'anda cenâb-ý Hak,
Þöyle buyuruyor ki: (Bana gel, nefsi býrak.

Aradýðýn güneþi örten bulut, sensin, bil.
Yani en büyük perde, nefsindir, gayri deðil.)

Bu nefis perdesinin aradan kalkmasý da,
Vicdani, kalbe ait bir iþtir esasýnda.

Bu, söz ve yazý ile asla anlatýlamaz.
Kitap okumakla da, bu yine anlaþýlmaz.

Hak teâlâ, ezelde etmiþse kime ihsan,
Kavuþur bu nimete, ancak o þanslý insan.

Muhabbet þartý ile, bir velinin sohbeti,
Kazandýrýr insana, ayrýca bu nimeti.

Sevgisi miktarýnca, ondaki feyiz ve nur,
O seven kimsenin de, kalbine akar durur.

Aldýðý feyizlerle, kavuþur kemalata.
Kendini, o velide o, yok bilir adeta.

Evliyanýn vücudu, hem bu hayatta iken,
Hem de vefattan sonra, bir rahmettir külliyen.

Diri iken verdiði feyiz ve bereketler,
Öldükten sonra dahi, akmaya devam eder.

Hatta hayatta iken verdiðine kýyasla,
Vefat ettikten sonra, verirler daha fazla.

Kýnýndan üryan olmuþ bir kýlýç gibi yani,
Daha çok tesirlidir, kalmadý çünkü mani.

Ve eðer o veliye sevgisi kesilirse,
Bereket de kesilip, kavuþamaz feyize.

Velhasýl hayýr iþler yapmaya çalýþýnýz.
Ve hatta ibadet ve taatta yarýþýnýz.

Hep kusur iþlemekle geçer ise bu ömür,
Yarýn mahþer gününde, bulunamaz hiç özür.)