Bir gence gönderdiði mektupta bu büyük zat,
(Kýyamet)ten bahsedip, eyledi çok nasihat.

Buyurdu ki: (Ey yavrum, kýyamet yakýn oldu.
Bid’atlerin zulmeti, her tarafý doldurdu.

Bir kahraman lazým ki, yok etsin bid’atleri.
Ve çýkarsýn ortaya, kaybolan sünnetleri.

Onun sünnetlerinin nurlarý olmaz ise,
Doðruya, hidayete kavuþamaz hiç kimse.

O yüce Peygamberin izinde olmadýkça,
Felaketten kurtulmak, mümkün olmaz açýkça.

Ona uyulmaksýzýn, bu yolda ilerlenmez.
Allah’ýn rýzasý ve sevgisi ele geçmez.

(Allahü teâlâyý seviyorsanýz eðer,
Bana tâbi olunuz, Allah da sizi sever.)

Sevgili Habibine, Hak teâlâ, burada,
Böyle söylemesini emrediyor Kur'anda.

Saadete kavuþmak istiyorsa bir kiþi,
O Resule uyarak, yapmalýdýr her iþi.

Görünen, görünmeyen nimet ve saadetler,
O yüce Peygamberi sevmekle ele geçer.

Bu yolda yükselmenin ölçüsü, bu sevgidir.
Bu sevgi çoðaldýkça, nimet dahi çok gelir.

Sevgili Habibini yarattý Hak teâlâ.
Mahlukatýn hepsinden, daha yüksek ve a’la.

O, insin en iyisi ve en sevimlisidir.
Her iyilik, üstünlük, onda cem edilmiþtir.

Sahabenin cümlesi, Ona aþýk oldular.
Onun sevgisi için, ortaya baþ koydular.

Nur saçan cemalini, bir defa görmek hatta,
Onlar için, en büyük lezzet oldu hayatta.

Onu, her þeylerinden daha fazla sevdiler.
Hatta Onun uðruna, can feda eylediler.

Onu sevenleri de, çok sevdiler gönülden.
Birbirlerini dahi, çok sevdiler bu yüzden.

Onun üstünlüðünü idrak edemeyenler,
Onun güzelliðini o gün göremeyenler,

Sevmek saadetine kavuþamayanlarla,
Asla uyuþamayýp, savaþtýlar onlarla.

Bu halis sevgi ile, o yüksek sahabiler,
Rabbin sevgisine ve rýzasýna erdiler.

Yükselip, insanlarýn en üstün, en iyisi,
Ve en þereflileri oldular her birisi.

Çünkü dostlarý sevmek, düþmanlarý sevmemek,
Taatlarýn baþýdýr, yok bunda þüphe ve þek.

(Rabbimi seviyorum) diyor ise bir kimse,
Eshab-ý kiram gibi olmalý öyle ise.

Hem seven, sevdiðinin sevdiðini de sever.
Onun düþmanlarýna, o da düþmanlýk eder.

Bu sevgi ve düþmanlýk, hiç elinde deðildir.
Hatta o, bu hususta sanki (deli) gibidir.

Nitekim, (Bir kimseye deli denmezse eðer,
Ýmaný kâmil olmaz) buyurmuþtur büyükler.

Her kimde bu (delilik) eðer mevcut deðilse,
Bu hakiki sevgiden mahrum olur o kimse.