Evliya-yý kiramdan, çok büyük bir kimsedir.
Nasihati, kalblere ederdi hemen tesir.

Bir gün de buyurdu ki: (Ýnsana, dert ve bela,
Gelirse, bilmeli ki gönderdi Hak teâlâ.

Belayý O gönderir, beladan O kurtarýr.
Ve lakin her birinin belli bir vakti vardýr.

Asla mümkün deðildir bu vakti deðiþtirmek.
Ve asla fayda etmez Ondan þikayet etmek.

Lakin Hak teâlâya, kim etse dua, niyaz,
Rabbin merhametiyle, o dertten olur halas.

Asýl dua etmemek, kul için büyük bela.
Zira dua edeni, seviyor Hak teâlâ.

Gelirse bu duaya sebep olan bela, dert,
Onlarý bela deðil, bilmeli büyük nimet.

Dünyanýn görünüþü, tatlý ve lezzetlidir.
Halbuki hakikatte, öldürücü zehirdir.

Bir daha iflah etmez tuzaðýna düþenler.
Leþ olur bu dünyanýn zehiriyle ölenler.

Ona, ancak deliler, ahmaklar gönül verir.
Zira böyle olanlar, sadece yerler zehir.

Þeker kaplý bir zehir, yaldýzlanmýþ necaset,
Gibi olan dünyaya, edilir mi muhabbet?

Aklý olan, aldanmaz sahte güzelliðine.
Ve baðlamaz gönlünü, zararlý zevklerine.

Bilakis bu hayatta, Rabbinin rýzasýný,
Almak için geçirir, her fýrsat ve anýný.

Hangi iþ, ahirette iþe yarýyacaksa,
Sadece o iþleri ifa eder bilhassa.

Kulluk vazifesini, yerine getirir tam.
Emirlere sarýlýr, iþlemez günah, haram.

Dünya, Hak teâlânýn men ve yasak ettiði,
Zararlý þeylerdir ki, bilmeli bunu iyi.

Kimler ki, haramlardan sakýnýrlarsa eðer,
Dünyaya aldanmamýþ sayýlýr o kimseler.

Allah, yasak etmedi hiçbir zevk ve lezzeti.
Zararlý kullanmayý sadece yasak etti.

Yani azgýn ve taþkýn kullanmak oldu yasak.
Caizdir faideli ve edepli kullanmak.)

Bir gün de buyurdu ki: (Görünen, görünmeyen,
Her nimet, gelmektedir Allah’ýn kereminden.

Bu dünyaya gelmekten, maksat ve gaye dahi,
Mutlak elde etmektir rýza-i ilahiyi.

Allahü teâlâya ait olan marifet,
Ýnsana, iki yoldan vasýl olur nihayet.

Birisi, ilim ile yani akýl iledir.
Bunu bildirenler de, Ýslam âlimleridir.

Ýkinci marifetse, kalblerde olur hasýl.
Bu da, evliyalardan ehline olur vasýl.

Evliyanýn kalbinden, bu nur ve feyzi alan,
Arif olup, nefsi de sonunda eder iman.

Ýþte hakiki iman denir ki buna esas,
Böyle olan bir iman, devamlýdýr, yok olmaz.

Resulullah buyurdu: (Ya Rabbi, ihsanýndan,
Bir iman istiyorum, sonu küfür olmayan.)