Evliya-yý kiramdan, çok mübarek bir zattýr.
Mektubat kitabýnda þöyle buyurmaktadýr:

(Çok yazýklar olsun ki, geçip gitti hayatým.
Lakin hayýrlý bir iþ ve amel yapamadým.

Bilirdim bu dünyanýn vefasýz olduðunu.
Ve lakin daha iyi anladým þimdi bunu.

Bitmedi bu dünyanýn fitneleri, dertleri.
Ahbab ve arkadaþlar, ölüp gitti herbiri.

Bu halleri görüp de, hiç ibret almýyoruz.
Piþman olup, gafletten yine uyanmýyoruz.

Ýstiðfar etmiyoruz hiç kusur ve günaha.
Günahlar yýðýlýyor, artýyor her gün daha.

Hak teâlâ Kur'anda, buyurur ki mealen:
(Görmezler mi, her sene, birkaç defa tekraren,

Yakalanýyorlar da dertlere, belalara,
Yine tövbe istiðfar etmiyorlar onlara.)

Bu nasýl imandýr ve nasýl Müslümanlýktýr?
Müslümanlýk, sadece isimde olmak mýdýr?

Ne, Kitap ve sünnetten bir ders çýkarýlýyor.
Ne de, dert ve beladan bir ibret alýnýyor.

Uzun yýllar, beraber yaþadýðý insanlar,
Þimdi, toprak altýda çürüyüp toz oldular.

Daha dün, onlar ile birlikte yaþarlardý.
Birlikte yiyip içip, gezip dolaþýrlardý.

Þimdi, yerin altýnda çekilirler hesaba.
Belki birçoklarý da, duçar oldu azaba.

Hepsi, günahlarýna piþmanlýk duyuyorlar.
(Keþke Ýslam üzere yaþasaydýk) diyorlar.

Bu feci hallerini düþünelim onlarýn.
Zira ayný akýbet, gelecek bize yarýn.

Öyleyse þu geçici, birkaç günlük hayatta,
Günahlardan kaçýnýp, bulunalým taatta.

Tavþan uykusu ile hayat sürmek, ne gaflet.
Geçici lezzetlere aldanmak, ne felaket.

Allahü teâlânýn emrettiði þeyleri,
Onun razý olduðu iþ ve ibadetleri,

Allah rýzasý için, ihlas ile yapalým.
Nefis ile þeytana sakýn aldanmayalým.

Kabir azaplarýndan, Cehennem ateþinden,
Kurtulabilmek için çalýþalým þimdiden.

Bu vefasýz dünyayý býrakýp, böylelikle,
Þereflenmiþ olalým, (ölmeden ölmek) ile.

Aslýmýz yokluk idi, düþünelim biz bunu.
Anlayalým dünyanýn vefasýz olduðunu.

Kim takýp öðünürse, emanet ziynet ile,
Ýnsanlar alay eder onunla ahmak diye.

Zira kulun elinde bulunan mal ve para,
Hepsi emanet olup, ait deðil onlara.

Hepsi, Hak teâlâya aittir iþbu mülkün.
Hepsini yok edecek kýyamette büsbütün.

Öncesi ve sonrasý (yokluk) olan þu insan.
Bu aczini anlarsa, kemal bulur o zaman.

Zira büyüklerimiz þöyle buyurdular ki:
(Ýrfan olmaz kiþiye, aczini bilmek gibi.)