Evliyanýn büyüðü, Mazhar-ý Can-ý Canan.
Onun gibi bir veli, az görmüþtür bu cihan.

Henüz bu mübareðin çocukluk zamanýnda,
Rüþd, hidayet nurlarý parlýyordu alnýnda.

Ebu Bekr-i Sýddýk’ýn her ne zaman ismini,
Ansaydý, karþýsýnda görürdü kendisini.

Ýmam-ý Rabbani’yi düþünseydi ne zaman,
Onun ruhaniyeti gelirdi ona o an.

Babasý, kendisine demiþtir ki: (Ey oðlum!
Sen dünyaya gelince, bu dünyadan soðudum.

Mevki, makam sahibi bir dünya adamýyken,
Senin doðumun ile, terk ettim dünyayý ben.)

Onaltý yaþýndayken Mazhar-ý Can-ý Canan,
Dünyayý, ebediyen terk eyledi Mirza Can.

Vasiyet emiþti ki oðluna ölüm günü:
(Evladým, boþ þeylerle heba etme ömrünü.)

O dahi, babasýnýn uyup vasiyetine,
Gitmeye baþladý hep, veliler sohbetine.

Lakin akrabalarý, dediler ki: (Ecdadýn,
Mevki makam sahibi zevatýydý zamanýn.

Biz arzu ederiz ki, sen dahi onlar gibi,
Olasýn bu ülkede yüksek mevki sahibi.)

O gece, rüyasýnda göründü bir evliya.
Ve ona buyurdu ki: (Vefasýzdýr bu dünya.

Ahirete yönel ki, budur iþin esasý.
Ýnsan, cam parçasýyla, deðiþir mi elmasý?)

Sabah uyandýðýnda, kalbinde mevki, makam,
Düþüncesi, sevgisi, silinip gitmiþti tam.

Artýk o, bir kenara býrakarak dünyayý,
Aramaya baþladý âlim ve evliyayý.

Her kim haber verseydi, bir veliyi kendine,
Onu arar ve bulur, giderdi sohbetine.

Kendisi anlatýr ki: Onsekizdi tam yaþým.
Seyyid Nur’dan bahsetti, bana bir arkadaþým.

Bu ismi iþitince, elimde olmadan hiç,
Tam kapladý kalbimi, bir ferahlýk ve sevinç.

Hatta henüz görmeden, tutuldu kalbim ona.
Büyük bir iþtiyakla, vardým huzurlarýna.

Ýlk defa gördüðümde bu Ýslam büyüðünü,
Anladým Hak katýnda olan üstünlüðünü.

Sünnet-i seniyyeye baðlý idi o gayet,
Dinin emirlerine, ederdi tam riayet.

Mübarek cemalinden, sanki nur akýyordu.
Sohbetinin feyzleri, cana can katýyordu.

Ýyice anladým ki: Rabbini arayanlar,
Onun himmeti ile, çabuk kavuþuyorlar.

Kalbi hasta olanlar, görse onu bir defa,
O sohbetle, kalbine, gelirdi nur ve safa.