Mazhar-ý Can-ý Canan, evliyadan bir kiþi.
Sünnet-i seniyyeye muvafýktý her iþi.

Bir gün, talebesiyle yolculuða çýktýlar.
Bir miktar yol gidince, yorulup acýktýlar.

Çok da yollarý vardý, henüz daha gidecek.
Ve lakin yanlarýnda, yoktu hiçbir yiyecek.

Tanýdýk ev de yoktu misafir kalmak için.
Açlýktan, takatlarý kalmadý hiç birinin.

Talebeler, bir þeyi merak ederdi ki hep,
Hocamýz bu hususta, ne düþünürler acep?

Mazhar-ý Can-ý Canan vakýf olup bu hale,
Ýçinden dua etti Allahü zülcelale.

Henüz geçirmiþti ki, bu duayý o kalbden,
Önlerine, bir sofra geliverdi gaibden.

Üstünde, çeþit çeþit var idi nefis taam.
Afiyetle yiyerek, ettiler yola devam.

Bir miktar yol gidince, acýktý onlar yine.
Tekrar bir sofra geldi, gaibden önlerine.

Gidecekleri yere, gidip gelene kadar,
O sofra, önlerine gelip gitti bu karar.

Bir gün de, dostlarýndan dedi ki biri ona:
(Dua et, Hak teâlâ bir oðul versin bana.)

Çok severdi bu zatý, Mazhar-ý Can-ý Canan.
O, buna güvenerek, yapýþtý kaftanýndan.

Dedi: (Müjde vererek, sevindir þimdi beni.
Yoksa kati surette, býrakmam eteðini.)

Gözlerini kapayýp, daldý murakabeye,
Verdi sonra müjdeyi, o sevdiði kimseye.

Buyurdu ki: (Üzülme, ol müsterih ve rahat.
Verecek Hak teâlâ sana erkek bir evlat.)

Hakikaten bir sene zaman geçti aradan.
Ona, bir erkek çocuk ihsan etti Yaradan.

Çok büyük bir veliydi, Mazhar-ý Can-ý Canan.
Talebeye müjdeler verirdi zaman zaman.

Lakin inkâr edenler vardý ki kendisini,
Yine yalanladýlar sözlerinin hepsini.

Onlarýn inkârýný anlayýnca, bu sefer,
Buyurdu: (Ýnanmayan bir kimse varsa eðer,

Önceki velilerden, seçelim de bir hakem,
Bizim sözlerimizi, doðrulasýn o madem.)

Dediler ki: (En büyük hakem Resulullahtýr.
O tasdik eder ise, o müjdeler de haktýr.)

Mazhar-ý Can-ý Canan buyurdu: Peki âlâ.
Fatiha-i þerife okuyarak evvela,

Ruhuna gönderince Peygamber-i ziþânýn,
Hepsi, Resulullahý görüverdi ansýzýn.

(Mazhar’ýn müjdeleri doðrudur) buyurdular.
Ýþitip, herbirisi ona tâbi oldular.