Abdullah-ý Dehlevi, çok büyük bir veliydi,
Her türlü meziyette, devrinin bir tekiydi.

Öyle tesirliydi ki söz ve nasihatlarý,
Doðru yola çekmeye, kâfiydi bir nazarý.

Bir gün, geldi bir kiþi yüksek huzurlarýna.
Dedi: (Girmek isterim, büyüklerin yoluna.)

Onu kabul buyurup, dedi ki: (Öyle ise,
Sair talebe gibi, sen de baþla tedrise.)

Dedi: (Size gelmekten, þu idi ki maksadým,
Hiç zahmete girmeden, hasýl olsun muradým.

Sýkýntý çekeceksem sizin yanýnýzda da,
Böylesi her yerde var zaten zamanýmýzda.)

O zaman buyurdu ki: (Gel otur öyle ise.
Sýkýntý çektirmeden vereyim ben de size.)

Ve ona eyleyince bir teveccüh ve nazar,
Bir lahzada, kalbine akýttý feyz-ü envar.

O, bunun tesiriyle, kendinden geçti hemen.
Zannetti ki, yüreði kopuverdi yerinden.

Kendine geldiðinde, talebeler sordu ki:
(Kardeþim, biraz önce sana böyle n'oldu ki?)

Dedi: (Çýktý kalbimden, ne varsa fena huylar.
Doldu onun yerine, ilahi feyz ve nurlar.)

Vefatý yaklaþýnca, vasiyet eyledi ki:
Çoðaltýn kalbinizde büyüklere sevgiyi.

Ahlak-ý hamideyle amel edin daima,
Ve koþun insanlara, hizmet ile yardýma.

Salih kimseler ile, hep beraber bulunun.
Ve lakin kötülerden, daima uzak durun.

Ölürsem, cenazemi götürürken mezara,
Birisi, þu beytleri oksun önüm sýra:

(Kerimin huzuruna, azýksýz çýka geldim.
Ne bir iyiliðim var, ne bir iyi amelim.

Bundan daha çirkin þey, acaba var mýdýr ki,
Sen azýk götürürsün, O, kerimdir halbuki.)

Ondan sonra, daha da yaklaþýnca vefatý,
Dostlarýný çaðýrýp, yaptý þu nasihatý:

(Kardeþlerim, talebe, sadýk talip demektir.
Çalýþmaktan baþka hiç, birþey düþünmemektir.

Rabbinin sevgisine hemen kavuþmak için,
Kalbi, bu muhabbetle yanar hep için için.

Bilmediði bir aþkla, o, þaþkýn bir haldedir.
Düþünmez yemek içmek, bilmez ki bu hal nedir?

Dinmez gözünün yaþý, hiç uyku uyuyamaz.
Günahýndan utanýp, baþýný kaldýramaz.

Yapacak olsa eðer, o herhangi bir iþi,
Günah olmasýn diye, çýrpýnýr, titrer içi.

Her nefeste, Rabbini anar umumiyetle.
Tek bir dakikasýný, geçirmez gaflet ile.

Herkesle iyi olur, hiç etmez münakaþa.
Ýyilik, ihsan eder her dost ve arkadaþa.

Bir kalbi incitmekten çok korkar ve çekinir.
Çünkü o, gönülleri, Allah’ýn evi bilir.

Kimsenin arkasýndan konuþup, gýybet etmez.
Bilir ki, ahirette sorulur her bir nefes.

Ve bilir ki, birinin yaparsam gýybetini,
Bulamam ahirette, amelimin ecrini.)