Abdullah Dehlevi’nin hizmet ve himmetinde,
Kalýp, kýsa zamanda kemale geldiðinde,

Üstadý, kendisine buyurdu ki: (Ey Halid!
Þimdi memleketine geri dön, Baðdat’a git.

Sen de yay bu nurlarý, taliplerin kalbine.
Ve Hak aþýklarýný, kavuþtur Rablerine.)

Arz etti ki: (Ey hocam, ey sebeb-i nimetim!
Bu hizmetin ifasý, zor olur zannederim.

Çünkü o diyarlarda, var ki öyle kiþiler,
Pek fazla itibar ve þöhret sahibidirler.

Cümle halk, o zatlara gönülden baðlýdýrlar.
Âlimler de, onlara gayet saygýlýdýrlar.

Ben eðer kalkýþýrsam o yerlerde bu iþe,
Halk beni men eder ve baþlarlar serzeniþe.)

O böyle arz edince, buyurdu ki: (Ey Halid!
Sen gidince, vaziyet olur buna müsait.

Sen anlat doðru yolu oranýn insanýna.
Herkes gelip yüz sürer, ayaðýnýn tozuna.

Ýtibarlý kiþiler olsa da orda gerçi,
Sen gidince, onlar da olur sana hizmetçi.)

Sonra, bütün talebe ve cümle ahaliyle,
Yürüdü dört mil kadar, onu teþyi etmeye.

Gözyaþlarý içinde, onu uðurladýlar.
(Halid herþeyi aldý, götürdü) buyurdular.

Delhi'den ayrýldýktan bir müddet sonra yine,
Mektup yazýp, þunlarý buyurdu kendisine:

(Ey Allah’ýn sevgili kulu Mevlana Halid!
Esselamü aleyküm, duacýyým beþ vakit.

Tepeden týrnaða dek, kusur içinde olan,
Bu fakire, öyle çok nimet gelir ki her an,

Bunlarýn þükrü için, Allahü teâlâya,
Ne desem yine azdýr, sýðmaz söze, yazýya.

Vücudumun her kýlý, konuþup gelse dile,
Þükrünün zerresini, eda edemez bile.

En büyüðü þudur ki bu gelen nimetlerden,
Ýnabet almanýzdýr, sizin bu fakirlerden.

Ýftihar ediyorum, bu fakir sizin ile.
Çünkü bu yol, yayýlýr, kuvvetlenir sizinle.

Teveccühlerinize kavuþmakla bu âlem,
Baþka âlem oluyor, þükrolsun buna her dem.

Nasýl Baki Billah’ýn talebesi içinde,
Ýmam-ý Rabbani’nin yeri ayrý idiyse,

Ben dahi söylerim ki, her zaman tekrar tekrar,
Mevlana Halid ile ediyorum iftihar.

Siz, o memleketlerin, kutb-u âlemisiniz.
Sizin vasýtanýzla yayýlýr nur ve feyiz.

Þimdi sizin eliniz, benim elim demektir.
Hem dahi sizi görmek, aynen beni görmektir.)