Bu büyük evliyayý, kýskanýp haset eden,
Ýkiyüz kadar kiþi var idi ki hassaten,

Bir araya gelerek, verdiler þöyle karar:
Öldürelim bu zatý, bugün akþama kadar.

Günlerden Cuma idi, silahlanýp geldiler.
Caminin kapýsýnda, gizlenip beklediler.

Dediler ki: (Ne zaman, o çýkarsa camiden,
Üzerine saldýrýp, öldürelim aniden.)

Nihayet bitti namaz ve daðýldý cemaat.
Camiden son olarak, çýktý o mübarek zat.

Ve lakin çýkar çýkmaz, fark etti o da bunu.
Bildi niyetlerinin su-i kast olduðunu.

Ve bir baktý onlara, pek hiddetli olarak.
Kaldýlar yerlerinde, mýh gibi çakýlarak.

Sonra, silahlarýný düþürüp ellerinden,
Yýðýlýp kaldý çoðu, onun bu heybetinden.

Bir kýsmý da, büyük bir dehþete kapýlarak,
Kaçýp uzaklaþtýlar, korkudan baðýrarak.

Bu hadise hakkýnda, dedi ki o kaçanlar:
(O, camiden çýkýp da, edince bize nazar,

Omuzlarý üstünde, vardý koca bir aslan,
Görmedik ömrümüzde, böyle korkunç bir hayvan.

Nerdeyse üstümüze saldýracak idi ki,
Selameti, kaçmakta buluk biz tabii ki.)

Yine bir gün, bir kiþi var idi ki Baðdat’ta,
Düþmanlýk eder idi, bu zata her fýrsatta.

Bir gün de alay etti, taklidini yaparak.
Lakin cinnet getirdi, aklýný oynatarak.

Hýsým ve akrabasý, onu affetsin diye,
Gelerek yalvardýlar, Halid-i Baðdadi’ye.

Yine merhamet edip, affetti o kimseyi.
O anda, delilikten kurtulup oldu iyi.

Bir gün de bu büyük zat, talebesiyle yine,
Hicret ediyorlardý, Baðdat’tan Þam þehrine.

Kafile, Þam’a doðru yol alýrken salimen,
Bir soyguncu grubu, peyda oldu aniden.

Haydutlardan birisi anlatýr ki þöylece:
(Biz, hücum etmek için, hazýrlandýk hemence.

Lakin tam o sýrada, beyaz kaftanlý biri,
Beyaz at üzerinde, çýkýverdi ileri.

Sonunda bir dað kadar büyüdü önümüzde.
Biz, feci halde korktuk, bunu gördüðümüzde.

Atlarýn üzerinden, yerlere yuvarlandýk.
Hata ettiðimizi bilvesile anladýk.

Halid-i Baðdadi’yi gördük sonra birazdan.
Ve eman dilemeye, baþladýk bir aðýzdan.

Bizi affetmesini istedik o büyüðün.
Soygunculuk yapmayý, terk eyledik ayný gün.)