Bu zat, talebesiyle ederken bir gün sohbet,
Buyurdu ki: (Geliyor yanýmýza bir zulmet.)

Aradan yarým saat geçmemiþti ki daha,
Bir rafýzi âlimi giriverdi dergaha.

Ayrýca, âlim diye getirmiþ on adiyi,
Ki, imtihan etsinler Halid-i Baðdadi’yi.

Mübarek huzuruna girince onlar fakat,
Yüzlerine bakmayýp, etmedi hiç iltifat.

Vakar ve heybetinden korkarak onlar hatta,
Dikilip, yarým saat beklediler ayakta.

Sonra Mevlana Halid, o gelen kimselere,
Ýþaret eyledi ki: (Oturun þimdi yere!)

Yüzlerine bir defa bile dönüp bakmadan,
Sohbetini bitirip, çýkýp gitti dergahtan.

Onlar, bir müddet daha titreyip yine böyle,
Sonra, kendilerine geldiler tamamiyle.

Dediler: (Bu âlimde bir haller var ki fakat,
Onu anlamak için, bizde yok güç ve takat.)

Çaresizlik içinde, düþünüp taþýndýlar.
Onu maðlup edecek bir âlim aradýlar.

Nihayet Þeyh Yahya-yý Mezveri isminde bir,
Âlime mektup yazýp, dediler: (Hal böyledir.

Burada, Halid diye vardýr ki genç bir âlim,
Herkes maðlup oluyor karþýsýna çýksa kim.

Bu zat, önce her ilmi mükemmel tahsil edip,
Olmuþtu genç yaþýnda, büyük âlim ve edib.

Ve lakin Hindistan’a gidip geldikten sonra,
Mürþitlik davasýna kalkýþtý insanlara.

Onu maðlup etmekten, aciz kaldýk hepimiz.
Bu hususta, sadece sizdedir ümidimiz.

Size vacib oldu ki, bu taraflara gelip,
Buna, (dur!) diyesiniz, ilimde onu yenip.)

Bu yazýlan mektubu, alýnca bu Þeyh Yahya,
Bazý talebesiyle, geldi hemen oraya.

Âlimler karþýlayýp, çok iltifat ettiler.
Hepsi, kendi evine götürmek istediler.

Lakin o, aldýrmayýp ilgi ve iltifata,
Dedi: (Beni götürün dediðiniz o zata.)

Dergahýn kapýsýna yakýn geldiði vakit,
Ayakta karþýladý, onu Mevlana Halid.

Müsafeha ederek, oturttu yanlarýna.
Ve ilgi göstererek, iltifat etti ona.

Þeyh Yahya’nýn kalbinde, ince, zor meseleler,
Vardý ki, soracaktý onlarý birer birer.

Lakin o, tasarlarken bunlarý sormak için,
Aldý cevaplarýný, hiç sual etmeksizin.

Zira Mevlana Halid, o sualleri, tek tek,
Sayýp, cevaplarýný verdi izah ederek.

O, bu hali görünce utandý kendisinden,
Hemen özür dileyip, oldu talebesinden.