Dört evladý vardý ki Halid-i Baðdadi’nin,
Þihabüddin, Necmüddin, Abdurrahman, Bahaddin.

Bunlardan Þihabüddin, Urfa'da etti vefat.
Behaeddin, taundan eyledi terk-i hayat.

O, henüz beþ yaþýna girmemiþti ki daha,
Yakalandý bu taun denilen hastalýða.

Ýþte bu Behaüddin, vefat eylediðinde,
Hüzün ile karýþýk sevinç vardý içinde.

Dedi ki: (Ya ilahi, bu oðlum Behaüddin,
Bizi, mýknatýs gibi yanýna çeker bir gün.)

Sonra, bizzat kendisi, kýldýrýp namazýný,
Kasiyun tepesine defnettiler naþýný.

Orada emretti ki bazý talebesine,
O yerde, bir kabir de kazsýnlar kendisine.

Sonra, talebesinden tauna yakalanan,
Molla Ýsa’ya gelip, teselli etti son an.

Buyurdu ki: (Ya Ýsa, ol müsterih ve rahat.
Asla olamayacak þeytan sana musallat.

Oðlum Behaüddin’e selam söyle ve de ki:
Ýnþallah pek yakýnda gelecek baban dahi.)

Oðlu Abdurrahman da, ayný senede yine,
Ölerek, defnedildi Kasiyun tepesine.

Ve lakin defin için gittiðinde o daða,
Gördü ki, kazýlmamýþ kendinin kabri daha.

Emir verdiklerine, bunu hatýrlatarak,
Buyurdu ki: (Kabrimi bugün kazýn muhakkak.)

Defin bittikten sonra, döndüler hanegaha.
Ve artýk dýþarýya çýkmadýlar bir daha.

Buyurdu: (Tek bir yere istiyorum gitmeyi.
Oðlum Behaüddin’in yanýdýr o yer dahi.)

Dediler ki: (Elemle doldu þimdi gönlümüz.
Ýnþallah emir gelmez, uzun olur ömrünüz.)

Buyurdu: (Ölmek için, geldik Þam diyarýna.
Yaklaþtý ecelimiz, gelir bugün yarýna.

Keramet gösteriyor demeseler eðer halk,
Tek tek vedalaþýrdým dostlar ile muhakkak.

Çünkü Cuma gecesi geldiðinde, þu vakit,
Aranýzdan ayrýlýp, gider Mevlana Halid.)

Çoluk çocuðu ile vedalaþýp tek be tek,
Sonra da, herbirine vasiyetler ederek,

(Biz, bu Cuma gecesi gidiyoruz) dedi ve,
Ayrýlýp, teþrif etti oradan medreseye.

Dedi: (Yemin ederim Allah’a ey insanlar!
Balið olduðum günden, tâ ki bugüne kadar,

Bir vakit namazýmý dahi terk eylemedim.
Kuþluk ve teheccüdü dahi eda eyledim.

Lakin bunu duyunca, demeyin ki: Bu Halid,
Ölünce, hasenata muhtaç olmaz bir vakit.

Ýhlas ve fatihayý okuyup behemahal,
Ruhuma göndermeyi etmeyiniz hiç ihmal.)