Seyyid Taha, tek be tek talebeleri ile,
Bizzat meþgul olurdu, her türlü dertleriyle.

Bütün devlet ricali ve hatta baþta Sultan,
Emrine amade ve muntazýrdýlar her an.

Ve hatta o devirde, hem Ýran þahý bile,
Onun büyüklüðünü anlayýp tamamiyle,

Þemdinli yakýnýnda, yüzkýrkbeþ pare köyün,
Hepsini, bu büyüðe baðýþlamýþtý o gün.

Ne zaman ki bu haber geldi Seyyid Taha’ya,
(Elhamdülillah) deyip, þükreyledi Allah’a.

Sonra da o þah ölüp, oðlu geçti yerine.
O köylerin hepsini, geriye aldý yine.

Bu da Seyyid Taha’ya söylendiðinde, aynen,
(Elhamdülillah) deyip þükretti yine hemen.

Dediler ki: (Efendim, hikmeti ne ki acep,
Her iki halde dahi þükrettiniz yine hep?)

Buyurdu: (O köyleri verdiklerinde bize,
Baktým ki, hiçbir sevinç geldi mi kalbimize?

Zerre kadar sevinme eseri hiç görmedim.
Elhamdülillah deyip, Rabbime þükreyledim.

Aldýklarýnda dahi, yine baktým kalbime.
Gördüm ki üzüntü yok, hamdeyledim Rabbime.)

Bu büyük veli zatýn çoktu kerametleri.
Dilden dile dolaþýp, söylenir þöyle biri:

Hýrsýzlardan birisi, Taha-yý Hakkari’nin,
Anbarýna girmiþti, biraz un çalmak için.

Çuvalýný doldurup, götürecekti, fakat,
Yerinden kaldýrmaya bulamadý güç, takat.

Bu sefer yarýsýný boþaltarak yerine,
Tekrar yüklendiyse de, kalkmadý çuval yine.

Biraz daha boþaltýp, denedi götürmeyi.
Lakin kâfi gelmedi kuvveti buna dahi.

Þaþýrdý, hayret etti hýrsýz bunu görünce.
Zira dolu çuvalý kaldýrýyordu önce.

Biraz daha boþaltýp, deneyince yeniden,
Yine oynatamadý o çuvalý yerinden.

Hýrsýz, þaþkýn bir halde düþünürken, o ara,
Hazret-i Seyyid Taha giriverdi anbara.

Buyurdu ki: (Çuvalý kaldýramýyor musun?
Ben yardým edeyim de, götürmen kolay olsun.)

Ve çuvalý kaldýrýp, koydu onun sýrtýna.
Buyurdu ki: (Al da git, bu kadar yeter sana.

Bundan sonra olursa herhangi ihtiyacýn,
Bize müracaat eyle, anbara gitme sakýn.)

Onun bu þefkatini görünce, o da hemen,
Býraktý hýrsýzlýðý o günden itibaren.

Ve hemen hizmetine girerek o büyüðün,
Talebesi olmakla þereflendi ayný gün.