Gürpýnar kazasýnda vardý ki bir Müslüman,
Bu zatýn talebesi olmuþ idi bir zaman.

Velakin o gün daðdan, bir kurt gelip, maalesef,
Bunun koyunlarýna saldýrýp etti telef.

Tam o güne tesadüf edince bu hadise,
Þeytan fýrsat bilerek, verdi ona vesvese.

Dedi: (Sen ona gidip, talebe oldun, fakat,
O hocadan hiç sana, gelmez hayýr, menfaat.

Uðursuz geldi hatta o hocaya gidiþin.
Bak o günden beridir, ters gidiyor her iþin.)

O dahi aldanarak, bu þeytan yalanýna,
Artýk Seyyid Taha’nýn gitmez oldu yanýna.

Geri verip, hediye ettiði tesbihini,
Terk etti bu velinin sohbetini, dersini.

Seneler sonra bir gün, camide Seyyid Taha,
Namaz kýldýracaðý bir anda cemaata,

Tam getirecekti ki iftitah tekbirini,
Þiddetle ileriye uzattý tek elini.

Ve sanki birisini kovar gibi yaparak,
(Defol, defol!) diye de seslendi baðýrarak.

Namaz bittikten sonra, dediler: (Efendim, siz,
Niçin böyle baðýrýp, defol, defol dediniz?)

Buyurdu ki: (Bir mümin, gelmiþ son nefesine.
Þeytan da uðraþýrdý imansýz ölmesine.

Büyüklere sýðýnýp, þeytaný kovaladýk.
Çok þükür, iman ile vefat etti o artýk.)

Dediler ki: (Efendim, acaba o kim idi?
Tesbihi geri verip, sizi terk eden miydi?)

(Evet, o kimse idi) deyince Seyyid Taha,
Talebenin hayreti ziyade oldu daha.

Dediler ki: (Efendim, terk etmiþti o sizi.
Ve hiç bilememiþti kadr-ü kýymetinizi.)

Buyurdu ki: (Doðrudur, dediðiniz hakikat.
Bir zaman, muhabbeti var idi bize fakat.)

Taha-yý Hakkari’nin mübarek dergahýnda,
Misafir bulunurdu, günün her saatýnda.

Ýaþe iþlerini yürüten vazifeli,
Geldi Seyyid Taha’ya bir gün akþam üzeri,

Dedi ki: (Misafirler geliyorlar ard arda.
Lakin bitti unumuz, hiç kalmadý ambarlarda.)

Seyyid Taha, memuru dinleyip buyurdu ki:
(Sen un bitti diyorsun, var anbarda halbuki.)

Arz etti ki: (Hepsini süpürüp geldim size.
Hiç unumuz kalmadý, emriniz nedir bize?)

Buyurdu ki: (Evladým, sen git de, bir daha bak.
Öyle zan ederim ki, anbarda un olacak.)

(Peki!) deyip, anbara gittiðinde o tekrar.
Hayret ile gördü ki, un ile dolu ambar.