Sultan Abdülmecid Han devr-i saltanatýydý.
Derviþ Bey diye bir zat, Müküs kaymakamýydý.

Bu kiþi, her nasýlsa bir suç iþlediðinden,
Erzincan müþirince, alýndý vazifeden.

Hatta yakalanarak, hapsedilmesi için,
Emir çýkarýlmýþtý hakkýnda bu kiþinin.

Bu zatýn hatýrýna geldi ki bu esnada:
Seyyid Fehim namýnda bir veli var Arvas’ta.

Gidip arzeyledi ki: (Böyle böyle durumum.
Alýndým vazifeden, evet, vardý kusurum.

Velakin piþman olup, tövbe ettim halisen.
Dileðim, af olunup kurtulmaktýr hapisten.

Bir mektup yazsanýz da Erzincan müþirine,
Af edip, vazifeme gönderse beni yine.)

Seyyid Fehim, Derviþ’i dinleyip biraz daha,
Buyurdu: (Hayattadýr pirimiz Seyyid Taha.

Bizim böyle iþlere girmemiz uygun olmaz.
Sen gidip bu derdini, o büyüðe eyle arz.)

Derviþ Bey (Peki!) deyip, geldi hemen Nehri'ye.
Arz etti vaziyeti Taha-yý Hakkari’ye.

Seyyid Taha, evvela dinledi bu kiþiyi.
Buyurdu ki: (Üzülme, hallederiz bu iþi.)

Ve bir mektup yazarak Erzincan müþirine,
Buyurdu: (Yardýmcý ol Derviþ Bey’in iþine.)

Derviþ Bey, o mektubu alýp soktu koynuna,
Ve hemen revan oldu Erzincan’ýn yoluna.

Ulaþtý gece vakti, Erzincan’a nihayet.
Gördü ki, karanlýða tam gömülmüþ vilayet.

Düþündü: Bu gecelik, bir otele ineyim.
Yarýn sabah erkenden, Müþirle görüþeyim.

Ve hemen bir otele doðru yürüdüðünde,
Gördü ki, iki memur bekler kapý önünde.

Meðer her bir otelde, ikiþer memur varmýþ.
Müþirin emri ile, onu bekliyorlarmýþ.

Ve ona sordular ki: (Derviþ Bey siz misiniz?)
(Evet, benim) deyince, dediler: (Hoþ geldiniz.)

Çok hürmet göstererek dediler ki: (Efendim!
Buyurunuz, biz sizi müþire götürelim.)

(Peki!) deyip, vardýlar müþirin konaðýna.
Müþir gelip sarýldý, Derviþ Bey'in boynuna.

Dedi ki: (Seyyid Taha, bugün sekiz gecedir,
Rüyada, bu fakire verir ki þöyle emir:

Sana gönderiyorum çok sevdiðim bir kiþi.
Acele hallediver ne ise müþkil iþi.)

Derviþ Bey, mektubu da arz etti kendisine,
Okuyup, bir telgraf çekti ilgilisine.

Böylelikle anýnda suçu baðýþlanarak,
Eski vazifesine döndü serbest olarak.