Abdullah-ý Þemdini, evlad-ý Resuldendi.
Hizmet için, kendini feda edenlerdendi.

Evliya-yý kiramdan, devrinin bir tekidir.
Halid-i Baðdadi’den feyz alan bir velidir.

Osman-ý Zinnureyn’in o güzel ahlakýný,
Hatýrlatan bir huya sahipti o da ayný.

Hakkari-Þemdinli’de tevellüd eden bu zat,
Binsekizyüz onüç’te, Nehri’de etti vefat.

Gençliðinde, Irak'ta, Süleymaniye diye,
Medresede baþladý ilim tahsil etmeye.

Ayný medresedeydi Mevlana Halid dahi,
Hem arkadaþ idiler bu iki büyük dahi.

Zahiri ilimleri okurken bir taraftan,
Bir kâmil-i mükemmil ararlardý bir yandan.

Yani kendilerini, manen yetiþtirecek,
Kalblerine, ilahi feyiz ve nur verecek,

Bir mürþid-i kâmili ararlardý ki her gün,
Gidip de diz çöksünler önünde o büyüðün.

Öyle ararlardý ki o rehberi ihlasla,
Yanýyordu kalbleri, bu aþk ve iþtiyakla.

Ve hatta dediler ki bir gün birbirlerine:
(Bulursak, ikimiz de ortaðýz feyzlerine.

Hangimiz daha önce bulursak böyle bir zat,
Hemen haber verecek diðerine o saat.)

Manevi iþaretle bir gün Mevlana Halid,
Hindistan’a gitmeye karar verdiði vakit,

Seyyid Abdullah dahi istedi ki haliyle,
O da gitsin beraber, Halid-i Baðdadi'yle.

O ise arz etti ki: (Ben gideyim de yalnýz,
Getirdiðim feyzlere, ikimiz de ortaðýz.)

Nihayet Hindistan’da, Abdullah Dehlevi’yle,
Görüþüp, þereflendi o zatýn feyzleriyle.

O kaynaktan aldýðý ne varsa ilim, edep,
Baðdat’ta, taliplerin kalblerine saçtý hep.

Seyyid Abdullah dahi, geldi ziyaretine.
Daha ilk görüþmede, hayran kaldý haline.

Eski arkadaþlýðý artýk düþünmeyerek,
Devam etti sohbete önünde diz çökerek.

O temiz asaleti ve yüksek istidadý,
Sayesinde, kalbine pek fazla feyiz aktý.

Birinci talebesi olarak en nihayet,
Halid-i Baðdadi’den aldý mutlak icazet.

Büyük bir veli olan Abdullah-ý Þemdini,
Þeref, vakar ve heybet sahibi bir kiþiydi.

Her türlü kemalatý toplamýþtý kendinde.
Bütün güzel huylarýn, hazinesiydi hem de.

Sohbeti, hasta olan ruhlara gýda idi.
Bakýþlarý, kararmýþ kalblere þifa idi.

Ondaydý evliyalýk yolunun her esrarý.
Saadet kapýsýnýn, o idi anahtarý.

Hocasýnýn emriyle, Nehri kasabasýna,
Giderek, feyiz saçtý oranýn insanýna.

Vefatýna kadar da, orada bulunarak,
Taliplerin kalbini eyledi saf ve berrak.

Nehri kasabasýnda bulunur kabri dahi.
Yayýlýr kabrinden de, yine feyz-i ilahi.

Onu vesile edip, her kim ki dua etse,
Hürmetine, kavuþur muradý her ne ise.

Maddi veya manevi derdi olan her kiþi,
Kabrinde dua etse, hallolur her bir iþi.